Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ!!




«Στη Σμύρνη , την παραμονή της Πρωτοχρονιάς , συνήθιζαν να στολίζουν ένα τραπέζι με ξηρούς καρπούς και γλυκίσματα για να κεράσουν τον Άγιο Βασίλη όταν θα επισκεπτόταν το σπίτι.
Η νοικοκυρά ράντιζε το σπίτι με ξηρούς καρπούς κι έλεγε: Κάλαντα και καλού σκαίρα και πάντα και του χρόνου.
Το πρωί όλη η οικογένεια πήγαινε στη λειτουργία.
Ο πατέρας έπαιρνε ένα ρόδι στην τσέπη του ν΄αγιαστεί.
Μόλις επέστρεφαν στο σπίτι , έσπαζε το ρόδι πίσω από την πόρτα λέγοντας:
Καλημέρα, έτη πολλά.
Το ρόδι έπρεπε να είναι γερό και τα σπυριά του τραγανά , γιατί αν ήταν σάπιο, κάτι κακό θα συνέβαινε.
Στη Σμύρνη χτυπάγανε με δύναμη το ρόδι να σκορπίσει.
Έκαναν ποδαρικό πατώντας ένα σίδερο , λέγοντας:
Σίδερο πάνω, σίδερο κάτω, σίδερο και οι άνθρωποι που είναι μέσα, σίδερο ή μέση μου, σίδερο το κεφάλι μου... 
Για το πρωτοχρονιάτικο τραπέζι οι νοικοκυρές ετοίμαζαν κόκορα κοκκινιστό στην κατσαρόλα, κεμπάπ με ρύζι και γενικά φαγητά με ρύζι, για να είναι  γεμάτος ευτυχία ο νέος χρόνος...»  



Το παραπάνω απόσπασμα περιλαμβάνεται στο "Εδεσματολόγιον Σμύρνης" της Έφης Γρηγοριάδου από τις Εκδόσεις Κοχλίας. 
Πρόκειται για ένα από τα πιο αγαπημένα βιβλία που μου χάρισε η αδερφή μου Δέσποινα  και ειδικά τούτες τις γιορτινές μέρες εδώ και δέκα χρόνια το συμβουλεύομαι, το φυλλομετρώ, το διαβάζω, με μια λέξη το λατρεύω. Ως άρωμα Ανατολής, μυροβόλου Σμύρνης...
Γιαυτό και το διάλεξα ώστε να σας ευχηθώ


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!
ΜΕ ΥΓΕΙΑ.
ΕΥΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΝΟΣΤΙΜΙΑ!!!!
ΝΟΣΤΙΜΙΑ ΖΩΗΣ !!!  

Μαριάνθη

Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2012

Χριστός γεννάται!!!




Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε
 Χριστὸς ἐξ οὐϱανῶν, ἀπαντήσατε,
Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑφώθητε
Ἄ̦σατε τῷ Κυρίῳ πᾶσα ἡ γῆ,
 Καὶ ἐν εὐφροσύνῃ,
 Ἀνυμνήσατε λαοὶ, ὅτι δεδόξασται.

Μαριάνθη




Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2012

Στην τάξη με τη συγγραφέα Λίτσα Ψαραύτη!


Περί συγγραφέως ο λόγος πάλι!!
Μόνο που και τούτη τη φορά, δυσκολεύομαι να οριοθετήσω τις σκέψεις και το λόγο μου. Είναι τόσο έντονα, μαζί με τα αισθήματα που προκάλεσε αυτή η συνάντηση που δυσκολεύομαι να τα βάλω σε μια σειρά... Ομολογώ λοιπόν και προσπαθώ να κάνω υπέρβαση αυτής της δυσκολίας.
Ξεχωριστή και ιδιαίτερη η Τετάρτη 12 του μήνα αφού την τάξη μας επισκέφτηκε η πολύ αγαπημένη μας συγγραφέας παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας κ. Λίτσα Ψαραύτη. Αφορμή της επίσκεψης το βιβλίο "Τα δάκρυα της Περσεφόνης" σχετικό με το μύθο της Περσεφόνης και της Δήμητρας καθώς συνδέεται και με τη μυθολογία που πραγματεύεται το μάθημα της Ιστορίας φέτος στην τρίτη τάξη.
Αναλυτική, ακούραστη, με έντονη τη διάθεση για συζήτηση με τους μαθητές η Λίτσα Ψαραύτη μίλησε , άκουσε και είδε. Άνοιξε το νου και την καρδιά της στους μαθητές που είχαν ασχοληθεί με το συγγραφικό της έργο και επιθυμούσαν πια μια γνωριμία μαζί της.


 " Ο εφιάλτης της Περσεφόνης" γίνεται το τραγούδι υποδοχής της συγγραφέα από τους μαθητές της τρίτης τάξης και ο μουσικός κ. Παναγιώτης τους συνοδεύει με την κιθάρα του.

Οι μαθητές δείχνουν στη συγγραφέα τις "Εποχές" που ζωγράφισαν αφού ο μύθος της Περσεφόνης ερμηνεύει και την εναλλαγή τους. Και κείνη εντυπωσιάζεται από τη λεπτομέρεια... των παιδικών χεριών...

Της μιλούν και για την εργασία που έκαναν σχετικά με τα όσα έψαξαν και βρήκαν στο διαδίκτυο για  τις παροιμίες, τα τραγούδια και  τη διατροφική αξία του ροδιού που τόσες φορές το αναφέρει η ιστορία που διάβασαν.


Η γωνιά με τα  ρόδια- πήλινα δημιουργήματα και κάποια από τα βιβλία της Λίτσας Ψαραύτη. 


Το πανεράκι με τα δάκρυα-στάχυα και τα ρόδια, προσφορά στη συγγραφέα.

Τα παιδιά έκαναν την ιστορία ζωγραφιές και στόλισαν την τάξη.

Το βιβλίο , τα πήλινα ρόδια και οι σελιδοδείκτες  - στάχυ που έφτιαξαν.
Και επειδή τέτοιες συναντήσεις μόνο χαρά προσφέρουν και δεν πρέπει να ξεχνιούνται, στο φακό όλοι μαζί!!


Η πρώτη αναμνηστική φωτογραφία , με τον σχολικό σύμβουλο κ. Σ. Μαρκάδα ο οποίος μας τίμησε με την παρουσία του και μοιράστηκε μαζί μας τη χαρά της επίσκεψης της κ. Λίτσας Ψαραύτη αφού όπως χαρακτηριστικά είπε θαυμάζει το συγγραφικό της έργο και είναι αναγνώστης της.


Οι μέρες που προηγήθηκαν της επίσκεψης ήταν γεμάτες από δραστηριότητες χάρη στα "Δάκρυα της Περσεφόνης" .

Χωριζόμαστε σε ομάδες και ζωγραφίζουμε τις Εποχές.

  Πλάθουμε πήλινα ρόδια.

 Κάνουμε την ιστορία ζωγραφιά!!!

Λίγα λόγια για τη Λίτσα Ψαραύτη:

H Λίτσα Ψαραύτη γεννήθηκε στη Σάμο. Mετά τις σπουδές της στο Πυθαγόρειο Γυμνάσιο σπούδασε αγγλικά και εργάσθηκε στο Παγκόσμιο Συμβούλιο των Eκκλησιών και στην Aμερικανική Πρεσβεία στην Aθήνα.Tο πρώτο της βιβλίο εκδόθηκε το 1980 και από τότε είχε μια γόνιμη καριέρα γράφοντας μυθιστορήματα, διηγήματα και ανθολογίες (για τα ελληνόπουλα που ζουν στο εξωτερικό). Tο έργο της γρήγορα αναγνωρίσθηκε ευρύτατα στην Eλλάδα και τιμήθηκε με πολλά ελληνικά βραβεία. Tο μυθιστόρημά της "Tο διπλό ταξίδι" γράφτηκε το 1988 στον Tιμητικό Πίνακα "Πιέρ Πάολο Bερτζέριο" για την παιδική λογοτεχνία του Πανεπιστημίου της Πάντοβα της Iταλίας. Tο 1991 το βιβλίο της "Tο αυγό της έχιδνας" πήρε Έπαινο της Aκαδημίας Aθηνών. Tο μυθιστόρημά της "Tα δάκρυα της Περσεφόνης" γράφτηκε το 1996 στον Tιμητικό Πίνακα της IBBY (International Board on Books for Young People). Πήρε επίσης τη μεγαλύτερη στην Eλλάδα διάκριση για την παιδική λογοτεχνία, το "Kρατικό Bραβείο 1996" του Yπουργείου Πολιτισμού για το βιβλίο της "Tο χαμόγελο της Eκάτης". Tο έτος 2000 ήταν υποψήφια για το Bραβείο Άντερσεν, το Nόμπελ της παιδικής λογοτεχνίας.  
Έχει λάβει μέρος σε διεθνή συνέδρια: π.χ. το 1986 εκπροσώπησε την ελληνική παιδική λογοτεχνία στο Διεθνές Συνέδριο Συγγραφέων και Eικονογράφων Παιδικής Λογοτεχνίας στο Oχάϊο των HΠA και το 1987 προσκλήθηκε από την Ένωση Σοβιετικών Συγγραφέων και το περιοδικό "Nτέτσκαγια Λιτερατούρα" στο πλαίσιο προγράμματος μορφωτικών ανταλλαγών. H Λίτσα Ψαραύτη καλείται πολύ συχνά σε σχολεία και σε άλλες εκδηλώσεις "συνάντησης με το συγγραφέα" σε όλη την Eλλάδα και είναι ομιλήτρια σε πολιτιστικά γεγονότα, συνέδρια και παρουσιάσεις βιβλίων. Eίναι μέλος πολιτιστικών σωματείων όπως ο "Kύκλος του Eλληνικού Παιδικού Bιβλίου" και η "Γυναικεία Λογοτεχνική Συντροφιά". Eίναι επίσης μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του περιοδικού "Διαδρομές". 

Μαριάνθη Βάμβουρα

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Άγιος Νικόλαος

Του Αγίου Νικολάου στις 6 του Δεκέμβρη και η γιορτή μεγάλη.
Νικολάου του εν Μύροις , του θαλασσίτη, του αρμυρή, του προστάτη των ναυτικών .
Του Αγίου που τον γιορτάζουν σε Ανατολή και Δύση.
Σε θάλασσες και όρη. Γιαυτό στη χάρη του οικοδομούν ναούς σε τόπους που βρέχονται από θάλασσα μα και στεριανούς μες στην φυλλωσιά και πρασινάδα.
Έχω και στον παρελθόν κάνει αναφορές από τούτον εδώ το χώρο, στον Άγιο της γης και του πελάγου αφού για μένα ο Άγιος Νικόλαος σημαίνει πολλά.
Είναι πολιούχος του Πλωμαρίου και στο ναό του βημάτισα από μικρό παιδί και συνεχίζω όποτε βρίσκομαι πια στο γενέθλιο τόπο μου.
Δε θα ήθελα στη φετινή ανάρτηση να γράψω πολλά και ούτε να σταθώ μόνο στο Πλωμάρι που λαμπρά γιορτάζει τη χάρη του προστάτη Άγιού του.
Θέλω να προβάλλω κάποιες εικόνες του Αγίου Νικολάου που κράτησα κι από άλλα μέρη. Θαλασσινά και στεριανά.
Ας κάνω την αρχή λοιπόν από τον Άγιο Νικόλαο στη Νάουσα που έχει δώσει το όνομά του σε όλη την περιοχή του άλσους εκεί κάτω από το Βέρμιο.


Το γραφικό ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου στη Νάουσα χωμένο μέσα στο πράσινο της πλούσιας φύσης. Επίγειος παράδεισος θα έλεγα σε κάθε εποχή. Κάθε φορά που το επισκέπτομαι ανανεώνω την υπόσχεση στον εαυτό μου πως θα επιδιώξω και μια επόμενη.

Το εσωτερικό του ναού μικρό, απέριττο, όσο χρειάζεται  για να βρει ο άνθρωπος τη γαλήνη του...
Ο Άγιος Νικόλαος. Εικόνισμα του 1920.


Και η επιτοίχια μαρμάρινη πλάκα με τις πολύ ενδιαφέρουσες και απαραίτητες  πληροφορίες.
Και μετά τη Νάουσα , η Λέσβος.


Πρώτη εικόνα ο  Άγιος Νικόλαος στο τέμπλο του ναού της Παναγίας στην Αγιάσο.
Φέτος το καλοκαίρι κατά την επίσκεψή μας στο Μόλυβο, μόλις κατηφορίσαμε στο λιμανάκι, στάθηκα και φωτογράφισα τη μικρή εικόνα που βρίσκεται στο εξωτερικό της εκκλησιάς.


Στολίδι πραγματικό θα έλεγα ο Άγιος Νικόλαος στο Μόλυβο πλαί στο γιαλό με την παραδοσιακή καμπάνα. Το σήμαντρο!


'Αλλο ένα θαλασσινό ξωκλήσι.
Πέρα από τα νερά του Αιγαίου. Στον Αργοσαρωνικό αυτή τη φορά.
Και συγκεκριμένα στην όμορφη Αίγινα.


Ο Άγιος Νικόλαος στην Αίγινα!
Στο φως του μεσημεριού μα και του δειλινού. 
Αυτές τις υπέροχες εικόνες, μου τις χάρισε η φίλη μου Μαριάνα και το ευχαριστώ είναι λίγο!!! 



Αφήνω για το τέλος το Πλωμάρι που γιορτάζει τον Πολιούχο του.
Στο κέντρο του τόπου ο ναός.

Στο Πλωμάρι "Τω 1847, Μαϊου 6" μπαίνει ο θεμέλιος λίθος του ναού προς τιμήν του Αγίου Νικολάου και παραμένει μέχρι σήμερα χαραγμένο στην επιγραφή που φαίνεται από τα δυτικά στον περίβολο του ναού. "Τον του Αγ. Νικολάου αρχαιότερον μητροπολιτικόν εν μέσω της πόλεως τω 1847 οικοδομηθέντα..." σημειώνει ο Οικ. Τάξης. Είναι τότε που οι Πλωμαρίτες στο κέντρο της ναυτικής κωμόπολης στυλώνουν ναό και ορίζουν τον Άγιο προστάτη και πολιούχο τους. Οικοδομούν σε ρυθμό βασιλικό τρίκλιτο λεσβιακού τύπου και σε κάθε γωνιά βάζουν τη σφραγίδα της πίστης τους.

Το εικόνισμα του τέμπλου, στολισμένο για την ημέρα της εορτής στο μέσον του ναού, στο κεντρικό κλίτος.

Το εσωτερικό του ιερού ναού.
Στο εσωτερικό του ναού, το λιτό ξύλινο τέμπλο με αγιογραφίες από την "Αδελφότητα των Ζωασαφαίων του Αγίου Όρους"
Ο ναός του Αγίου Νικολάου στο Πλωμάρι, ονομάζεται μητροπολιτικός , γιατί στις 7 Οκτωβρίου του 1924, μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης 1923 και την ανταλλαγή των πληθυσμών, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου  τοποθετεί τον Μητροπολίτη Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Κωνσταντίνο Κοϊδάκη στην προσωποπαγή Μητρόπολη Πλωμαρίου . Ο Κωνσταντίνος Κοϊδάκης θα παραμείνει για δέκα χρόνια (1924-1934).

Μαριάνθη Βάμβουρα