Οι φωτιές τ΄Αη-Γιάννη

                       ''Έφυγον κακόν, εύρον άμεινον"

Έπρεπε να ακούσω:"Μας δίνετε το στεφάνι;" για να συνειδητοποιήσω πως έφτασε τ΄Αη-Γιάννη.

24 Ιουνίου. Το ημερολόγιο σημειώνει «Γενέθλιον Ιωάννου του Προδρόμου» και με αυτό συνδέονται τα αρχαία έθιμα που έχουν σχέση με τις θερινές τροπές του ηλίου. Πρώτη επίσημη του Καλοκαιριού στο ημερολόγιο και αποβραδίς στις 23, το κάψιμο των στεφανιών.

Καθώς είχα απορροφηθεί στο να θαυμάζω την κρυστάλλινη μινιατούρα, άκουσα τη ζωηρή φωνή μιας παρέας πιτσιρικάδων και σηκώνοντας το βλέμμα τους είδα γελαστούς στο κατώφλι του καταστήματος. Στα χέρια τους κρατούσαν ήδη ξερά στεφάνια που κρέμονταν σε χρωματιστές κορδελίτσες.
Ξαφνιαστήκαμε και αυθόρμητα χαμογελάσαμε. Συμμεριστήκαμε τον ενθουσιασμό τους κι η καταστηματάρχης ξεκρέμασε το στεφάνι για να τους το προσφέρει.

Μου΄ρθαν τότε στο νου κάποια χρόνια πίσω, που στα τρίστρατα και τις πλατείες, κάθε παραμονή τ΄Αη-Γιάννη, χαλούσε ο κόσμος από το κάψιμο των στεφανιών.

«Να ανάψει η φωτιά, να ξορκιστεί το κακό», έλεγαν οι γιαγιάδες που με τ΄αναδιπλωμένα βρακιά κάθονταν στα σκαλάκια και με λαχτάρα καμάρωναν τους νιους καθώς πηδούσαν πάνω από τις αναμμένες φωτιές. Γινόταν το «Αγ΄στρου, μπουγιαγ΄στρου»ξορκιζόταν δηλαδή το κακό( άγ΄στρου < άγος=μίασμα) με τη βοήθεια της φωτιάς(εμπυριάζω).

Η φωτιά ανάβει, το κακό ξορκίζεται!

Ο ήλιος παίρνει τη θερινή του τροπή και η παράδοση θέλει εξαγνισμό, ξόρκισμα του κακού με τη δύναμη της φωτιάς. Έτσι, ξημέρωνε του Αη-Γιάννη με την πρώτη καλοκαιρινή, που σήμαινε για τα χρόνια τα παλιά ξεκίνημα στα μπάνια της θάλασσας.

Το΄θελε τότε η παράδοση για τους θαλασσινούς της Μελίντας να αρχίζουν τα μπάνια τους αφού παρακολουθούσαν την πρωινή Θεία Λειτουργία στον Αη-Γιάννη. Ύστερα κατέβαιναν στη θάλασσα φορώντας στεφάνια στο κεφάλι και λυγαριά στη μέση για να΄ναι γεροί και σιδερένιοι όλο το χρόνο. Έριχναν τα στεφάνια στη θάλασσα κι εκείνη έπαιρνε μαζί τους πόνους και τις αρρώστιες. Συνέχιζαν τότε το γλέντι με μεζέδες, ούζο και μουσική στα καφενεδάκια της παραλίας.

Η μαγευτική παραλία της Μελίντας στο Πλωμάρι

Μπορεί και να μη γράφονταν τούτες οι αράδες σα δεν άκουγα την πιτσιρικοπαρέα. Και δεν είναι μόνο το χαμόγελο που έφεραν στα χείλη αλλά και η γλύκα στην καρδιά με τη σκέψη πως τούτος ο κόσμος μπορεί και θέλει να ζει μέσα από την παράδοση.

Αυτό το δημοσίευμα που είχα κάνει στο Δημοκράτη λίγα χρόνια πίσω, διαλέγω αγαπημένοι φίλοι και  εκλεκτοί μου επισκέπτες για να αναρτήσω σήμερα, μέρα των φωτιών του Αη-Γιάννη. Σήμερα που καίνε τα πρωτομαγιάτικα  στεφάνια .Και του χρόνου!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ

Τρίτη Κυριακή του Ιούνη αύριο και το ημερολόγιο των παγκόσμιων ημερών σημειώνει πως η μέρα είναι αφιερωμένη στον πατέρα.

"Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα"

"Η Γιορτή του Πατέρα ξεκίνησε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Στην Ουάσιγκτον του 1910, εορτάστηκε για πρώτη φορά η Ημέρα του Πατέρα στις 19 Ιουνίου. Την γιορτή εμπνεύστηκε η κυρία Σονόρα Ντοντ (Sonora Dodd) προς τιμή του πατέρα της Ουίλιαμ Σμαρτ (William Smart), ο οποίος εκείνη την ημέρα είχε γενέθλια. Ο κύριος Σμαρτ έχασε την γυναίκα του κατά την διάρκεια της γέννησης του έκτου παιδιού τους. Μόνος του μεγάλωσε τα έξη του παιδιά σε μια φάρμα στα ανατολικά της πολιτείας Ουάσιγκτον. Η κόρη του, θέλοντας να τον τιμήσει για όσα πρόσφερε στην οικογένεια του, ξεκίνησε αυτή την γιορτή η οποία χρόνο με το χρόνο άρχισε να εξαπλώνεται στις ΗΠΑ. Θερμός υποστηρικτής της ιδέας υπήρξε ο Αμερικανός πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ (Calvin Coolidge). Ο πρόεδρος όμως που έμελε να υπογράψει το προεδρικό διάταγμα, βάσει του οποίου καθιερώθηκε η 3η Κυριακή του Ιουνίου ως Ημέρα του Πατέρα, ήταν ο Λίντον Τζόνσον (Lyndon Johnson) το 1966. Πολλές χώρες ακολούθησαν το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών με εξαίρεση την Αυστραλία στην οποία η Ημέρα του Πατέρα εορτάζεται την πρώτη Κυριακή του Σεπτεμβρίου." λένε οι πληροφορίες που αναφέρονται στην ξεχωριστή αυτή μέρα για να πουν "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" σε όλους τους πατέρες.

Μέρα τιμής λοιπόν, μέρα αναφοράς στον πατέρα! Στον ένα από τους δύο γονείς του καθενός που είναι πρόσωπο ξεχωριστό και μοναδικό. Στον έναν από τους δύο θεμελιωτές μιας οικογένειας. Στον πατέρα που ο ρόλος του φαίνεται να διαφοροποιείται στην εξέλιξη της κοινωνίας και να φτάνει στις μέρες μας να βρίσκει μια πιο συμμετοχική θέση στην ανατροφή των παιδιών.  

Όπως και να΄χουν τα πράγματα, η σημασία του πατέρα  είναι ιδιαίτερη.  Το άκουσμα του ονόματός του φέρνει διαφορετικά πράγματα για τον καθένα στο νου και την ψυχή.

Εγώ χρωστώ ευγνωμοσύνη στο Θεό για τον πατέρα που μου όρισε. Έστω κι αν αυτή η ευλογημένη φυσική   παρουσία του στη ζωή μου ήταν σύντομη και περιορισμένη. Είναι όμως παντοτινή στο νου και την καρδιά μου.

Παντοτινή για όλα όσα απλόχερα μου πρόσφερε. Για την στροργή του, το ενδιαφέρον του στις σπουδές μου, τη διακριτική αλλά και ουσιαστική του παρουσία στην εξέλιξη της ζωής μου, την όλη υποστήριξή και συνδρομή του, την απεριόριστη και πλουσιοπάροχη αγάπη του.

Στον πατέρα μου Γιώργο λοιπόν που τον θυμάμαι να υπολογίζει και να προσφέρει με αυταπάρνηση στον συνάνθρωπο, να αγαπά τον τόπο του, τις ρίζες του, την παράδοση, τον Θεό!

Που τον θυμάμαι να αφιερώνει τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του για να συντάξει τα δημοσιεύματά του στον τοπικό τύπο, έτσι για να ξεκουραστεί όπως μου έλεγε,τον θυμάμαι χωμένο στις εφημερίδες και τα περιοδικά, να αγωνιά μήπως δε φτάσει η έντυπη ενημέρωση εγκαίρως στο Πλωμάρι, μήπως χρειαστεί κάποιος κάτι και δεν μπορεί να του το προσφέρει, που τον θυμάμαι να σκέφτεται όλους τους άλλους και ποτέ τον εαυτό του. 

Αυτό βέβαια το θυμούνται κι άλλοι που με πλησιάζουν -όταν οι περιστάσεις το φέρουν- σα με συναντήσουν τα καλοκαίρια στο Πλωμάρι, για να μου πουν πως "Ο Γιώργος ήταν για όλους τους ανθρώπους'.

Σε αυτόν τον πατέρα λοιπόν που τόσο λίγο έζησα, που δεν μπορώ να του κρατήσω το χέρι, να κάτσω δίπλα του να κουβεντιάσω, αφιερώνω τούτες τις λίγες αράδες, τις ελάχιστες με ένα μεγάλο

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΤΟ ΒΑΛΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ...

Κρατώ το χαμόγελό τους

Εκείνα, το βιβλίο που τους χάρισα ως αποχαιρετιστήριο ενθύμιο.

Γονάτισε πάλι η καρδιά μου... 

Όπως κάθε Ιούνιο που αναγκάζομαι ν΄αποχωριστώ τους μαθητές μου.

Αλλού εκείνοι, αλλού εγώ!

Δε θα με πείραζε αν ήξερα πως το Σεπτέμβρη πάλι μαζί τους θα΄μουν. Μα τώρα είναι διαφορετικά. Αλλάζω Σχολείο. Δε θα έχω την ευκαιρία να συνεχίσω την τάξη μου. Θα μου λείψουν τα λαμπερά τους μάτια, το χαμόγελο, το φωτεινό τους πρόσωπο, τα αγκαλιάσματα. Η αγάπη τους θα μου λείψει.

Από τα ενθυμήματα αγάπης που μου έδωσαν

Ξέρω...θα κάνω καινούριες αγάπες από Σεπτέμβρη. Για άλλα παιδάκια θα χτυπήσει η καρδιά μου, όπως χρόνια τώρα. Μα κάθε χωρισμός πονάει! Στην εξέλιξη της ζωή μας ίσως συναντηθούμε με κάποια από αυτά. Θα΄ναι μεγάλα, θα΄χουν ανοίξει δρόμο στη ζωή, θα΄χουν χαράξει πορεία. Θα τα΄χω στο νου μου...Όπως και με τους προηγούμενους κάνω, τους πρώτους από τους μαθητές  μου,κείνα τα χρόνια στη Μυτιλήνη.

Τους πρώτους από αυτούς, το Χάρη, τον Παναγιώτη, το Σάββα, που έχουν τελειώσει πια και τα μεταπτυχιακά τους αλλά και τον Πάτροκλο, την Ιωάννα, τη Μιχαέλα, τον Κωνσταντίνο, που έτυχε να περάσουν στη Θεσσαλονίκη και σπουδάζουν εδώ. Πώς μας έφερε η ζωή όλους εδώ! Σα να μας άρπαξε σε δυο χούφτες και μας μετέφερε στα βόρεια.

Έρχονται στα μάτια μου τα μικρά τρεμάμενα χέρια τους στην πρώτη και στη δευτέρα δημοτικού που αγωνίζονταν να χαράξουν πρώτες γραμμές, να κάνουν λόγο τις σκέψεις τους. Και γω...να τους κάνω στενό μαρκάρισμα να τελειώσουν τις εργασίες τους πριν φύγουν για το σπίτι.

Και τώρα άλλος στο Πολυτεχνείο, άλλος στην Ιατρική και στο Πανεπιστήμιο σε εξαιρετικές σχολές, λεβέντες , που με αναγνωρίζουν μέσα στο πλήθος πότε στην Αριστοτέλους και πότε στην Τσιμισκή καθώς περπατώ,με πλησιάζουν και με φωνάζουν. 

Έτσι θα γίνει και με τους φετινούς μαθητές μου που μόλις παρέδωσα στο γλέντι του καλοκαιριού. Και κάθε φορά που παίρνω μια τάξη με μικρά παιδιά μόλις οκτώ- εννιά χρόνων και τα βλέπω να θεριεύουν στην εξέλιξη της χρονιάς, να γιγαντώνονται μπροστά στα μάτια μου, λέω: "Το κέρδισα το στοίχημα"

Λεπτομέρεια από γωνιά της τάξης

Και μου΄ρχονται στο νου οι στίχοι που μου΄πε η συνάδελφος της Μουσικής  Μαργαρίτα όταν κουβεντιάζαμε για το τέλος της χρονιάς:

"Το βαλς δεν τελειώνει ποτέ, ας περνούν εποχές, ποτέ στις ψυχές δεν τελειώνει ποτέ!!" 

Καλό καλοκαίρι!! 

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ

Έχουν οι λέξεις σεργιάνια στους ουρανούς , ρεμβασμούς κάτω από το χλωμό φως του φεγγαριού νύχτες καλοκαιριού, χαϊδέματα δροσιάς τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα από το απαλό αεράκι, αίσθηση γλυκών στιγμών του θέρους έχουν πια οι λέξεις και έρχονται παρέα των καλοκαιρινών στοχασμών μας βραδιές του Ιούνη.

Δύσκολα να αντισταθείς στο φλερτ με το φεγγάρι που στέκει ολόγιoμο σαν ασημόχρωμος δίσκος σε ήχο μεταλλικό και στιγμιαίο. Έχει τη γεύση της θαλασσινής αύρας με νότες των ανθών σε άγγιγμα λείο. Αφήνει την αίσθηση του καθαρού νερού με μια νότα λεμονιού στα χείλη.

Γεννήθηκε μεσ΄απ΄τη θάλασσα. Πετάχτηκε σα λάμψη μα δεν απλώθηκε στον ορίζοντα. Άρχισε σιγά σιγά να ξεμακραίνει, να υψώνεται. Ήθελε να συναντήσει τ΄αδέρφια του τ΄αστέρια που σεργιάνιζαν λαμπυρίζοντας στις γειτονιές του πατέρα τους τ΄ουρανού, έτοιμα να το υποδεχτούν και να του σιγομουρμουρίσουν τρυφερά τ΄ακούσματα του σύμπαντος.

Είναι το φεγγάρι που δε διστάζει να σου κλείσει προκλητικά το μάτι ακόμα και μεσ΄απ΄το ανοιχτό παράθυρο , που σου φέρνει στο νου τα σιγοψιθυρίσματα δίπλα στη θάλασσα καλής παρέας, του παντοτινού έρωτα, που αλητεύει μαζί σου μέχρι το ξημέρωμα νύχτας καλοκαιριού σε τρυφερή αγκαλιά και σου αφήνει την αίσθηση από γεύση βανίλιας παγωτού.

Είναι το φεγγάρι του πρώτου μήνα του καλοκαιριού που θρυμματίζεται στην αγκαλιά της θάλασσας κι αφήνεται στον πιο ξέφρενο χορό, που απλώνεται σα μετάξι στην ψιλή άμμο αγκαλιασμένο με τη νυχτερινή σιγαλιά.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΜΕ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΕΥΑ ΙΕΡΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

Μέρα χαράς, μέρα πληρότητας η σημερινή αφού υποδεχτήκαμε στην τάξη ,στο σχολείο μας ,το 2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων στη Θεσσαλονίκη, τη συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας Εύα Ιεροπούλου.

Τα μάτια των μικρών αναγνωστών, μαθητές της δευτέρας δημοτικού, άστραψαν, φωτίστηκαν σαν αντίκρισαν την αγαπημένη τους συγγραφέα. Είδαν πια να πραγματώνεται ένας στόχος, μια προσδοκία που είχαν μέσα τους από την αρχή της χρονιάς.

Λεπτομέρεια από έκθεση εργασιών.

Μια συγγραφέας στο Σχολείο! Στην τάξη! Ανάμεσά μας, ανάμεσά τους, να τους μιλά, να τους ακούει, να τους χαμογελά!!

Μετά το καλωσόρισμα η κουβέντα, η ανταλλαγή σκέψεων, οι ερωτήσεις που της έκαναν παίρνοντας σοβαρά το ρόλο του δημοσιογράφου δεν είχαν σταματημό.

Από τη γωνιά με τις εργασίες των μαθητών.

Της είπαν πως μέχρι σήμερα έχουμε διαβάσει και δουλέψει στην τάξη έξι λογοτεχνικά βιβλία στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης. Της μίλησαν για τα δικά της, για τους ήρωες τον Άλκη, τη Συννεφούλα, από το βιβλίο της "Ένα παιδί παίζει με τα σύννεφα" αλλά και για τον Πανούλη που όλο σκανταλιές κάνει αλλά ποτέ δε φταίει εκείνος αφού λέει πως φταίει "Ο άλλος μου εαυτός'', ο ζωηρούλης και ατακτούλης, της παρουσίασαν και της πρόσφεραν τις εργασίες τους.

Τους κέρδισε το ζεστό της χαμόγελο, ο άνετος και γλυκός της λόγος, η αμεσότητα της επικοινωνίας. Μας κέρδισε η σεμνότητά της.

Τους μίλησε για τις δυο μεγάλες αγάπες της, το γράψιμο και τη μουσική. Λέξεις, ήχοι, εικόνες, χρώματα πλημμύρισαν το χώρο σαν σε πανηγύρι, σαν σε μεγάλο γιορτάσι. Το γιορτάσι του βιβλίου, της δημιουργικής ανάγνωσης.

Η Εύα Ιεροπούλου κουβεντιάζει με τους μαθητές.

Όταν δεν ήταν πια κοντά μας μου εμπιστεύτηκαν πως άξιζε η λαχτάρα να την περιμένουν, άξιζε το καρδιοχτύπι και η προετοιμασία.

Μια φωτογραφία για τη χαρά της αντάμωσης.

Προτού φύγει όμως, έτσι όπως την ακολουθούσαν οι μαθητές προς την έξοδο σφυχταγκαλιάζοντάς την τόσο που κόντευαν να τη ρίξουν κάτω, πήραν υπόσχεση για ένα αντάμωμα και του χρόνου!

Σίγουρα οι φωτογραφίες δεν μπορούν να μεταφέρουν τον παλμό των όσων ζήσαμε με τη συγγραφέα ανάμεσά μας. Μένουν σαν εικόνες ανάμνησης με όλα όσα έκαναν το νου και την ψυχή να λάμψει από την καλή αντάμωση.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Μουσείο Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ

"Το Μουσείο εξωτερικά"

Έχει περάσει πια μια πενταετία από τότε που η εφημερίδα Washington Post κάνει διεθνώς γνωστή την είδηση της ίδρυσης και ανέγερσης του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ.

Μια ιδέα που την οραματίστηκε ο  καθηγητής κ. Γιώργος Μάρκου και μαζί με την οικογένειά του τη χρηματοδότησε και την υλοποίησε.

Στο Χαλάνδρι λοιπόν στην οδό Ολύμπου 79 θα φιλοξενηθεί η Ελληνική Συλλογή Νόμπελ. Το κτίριο ολοκληρώνεται.

Η συλλογή περιλαμβάνει σπάνια, παγκοσμίου επιστημονικού, πολιτιστικού, εκπαιδευτικού και ιστορικού κύρους χειρόγραφα, επιστολές, έγγραφα, μετοχές, άδειες εφευρέσεων, σχέδια, χάρτες, χαρακτικά, φωτογραφίες, κρατικά απόρρητα και εμπιστευτικά φυλλάδια, βιβλία, ανάτυπα, περιοδικά, γραμματόσημα, επετειακούς φακέλους πρώτης μέρας κυκλοφορίας, αφίσες, αντικείμενα από τα εργοστάσια παραγωγής εκρηκτικών υλών Α.Νόμπελ, μετάλλια, παράσημα του Α.Νόμπελ, της οικογένειας του και των Βραβείων Νόμπελ του 20ού αιώνα ενώ τέλος θα περιλαμβάνει και επιπλέον εκθέματα από 210 ιδιωτικές Συλλογές από 62 κράτη. Σύμφωνα με το περιοδικό του Μουσείου, στα καινούρια αποκτήματα προστίθενται άγνωστες, ανέκδοτες φωτογραφίες του Α. Αϊνστάιν κατά την περίοδο 1930-1936.

Τα εκθέματα αυτά είναι αποτέλεσμα πολυετούς αναζήτησης και συλλογής υλικού γύρω από τη ζωή και το έργο του Άλφρεντ Νόμπελ.

Πέρα από τους χώρους των μόνιμων εκθεμάτων και των περιοδικών εκθέσεων, το μουσείο θα περιλαμβάνει χώρο υποδοχής, αμφιθέατρο 240 θέσεων, βιβλιοθήκη, αρχείο, καφέ-εστιατόριο, ιδιωτικό εκκλησάκι και γκαράζ 60 θέσεων.

 Εξώφυλλο του Περιοδικού

Ιδιαίτερης αισθητικής και ενδιαφέροντος περιεχομένου το μηνιαίο περιοδικό "Νέα του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ" που κυκλοφορεί σε πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, θέατρα, διεθνή κέντρα αποφάσεων όπως ΟΗΕ, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κτλ. Το περιοδικό δημοσιεύει τα θέματά του στην Ελληνική και Αγγλική Γλώσσα ταυτόχρονα. 

Η ιστοσελίδα του Μουσείου είναι:

www.museum-hellenic-nobel-collection.gr

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ «Η ξεχωριστή μελωδός»

 

Μόλις πριν λίγες ημέρες η μεγάλη ερμηνεύτρια με την ξεχωριστή φωνή Μαρίζα Κωχ απέσπασε το βραβείο «Best Singer» στα πλαίσια της Εβδομάδας Διεθνούς Mουσικής στην πόλη ZHANGJIAJIE- γενέτειρα του Μάο Τσε Τουνγκ- στην Κίνα.

Μεγάλη διάκριση που τιμά την Ελλάδα αφού συμμετείχαν σαράντα χώρες από πέντε ηπείρους. Το βραβείο δόθηκε ισότιμα στην Ελλάδα, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.


FATA MORGANA

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.
*


Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.



Η δισκογραφική δουλειά της Μαρίζας Κωχ ξεκινά το 1971 όταν ηχογραφεί τον πρώτο της μεγάλο δίσκο με τίτλο «Αραμπάς». 
Για πρώτη φορά αποδίδονται παραδοσιακά τραγούδια με συνοδεία κρουστών και ηλεκτρικών οργάνων.
 

Στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου διαβάζουμε τα όσα η ίδια γράφει:
 «Ξεκίνησα με την επιθυμία να συμβαδίσω με την εξέλιξη της εποχής μας κουβαλώντας μέσα μου βιώματα, που συνδέονται άμεσα με το παραδοσιακό τραγούδι. Έτσι άρχισα μια προσπάθεια για σύγχρονο τρόπο έκφρασης του παραδοσιακού τραγουδιού, ενθαρρυμένη από το γεγονός, ότι αυτό πάντοτε μεταμορφωνόταν μέσα στην παράδοση».

Είναι η ερμηνεύτρια που πριν τρία χρόνια παρέδωσε στο κοινό της τη θαυμάσια δουλειά της «Στους κήπους της Σαπφούς» για την οποία λέει μεταξύ άλλων:

«Η ποιητική γλώσσα της Σαπφούς νιώθω πως είναι η γλώσσα των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη ζωή μέσα από το τραγούδι.»

Στο ένθετο που συνοδεύει το CD, η μουσικολόγος GAIL HOLST συγγραφέας-καθηγήτρια μουσικολογίας του Πανεπιστημίου CORNELL της Νέας Υόρκης γράφει :

Η Μαρίζα Κωχ, στον κήπο της Σαπφούς, αποδεικνύει ότι συνεχίζει να υπηρετεί την ομορφιά. Τα τραγούδια της φέρουν μαζί τους το άρωμα των ανθών, των φρούτων και του ανέμου που χάιδευε τότε τα κορίτσια της Λέσβου. Με τη φαντασία μας μπορούμε ν' ακούσουμε σαν τραγούδια τα ποιήματα της Σαπφούς , όπως η ίδια θα τα μάθαινε στις μαθήτριες της και θα τα συνόδευε με τη λύρα της. Τραγούδια του πάθους, της φιλίας αλλά και της ειρωνείας. Στον αιώνα μας η μουσικότητα των ποιημάτων της Σαπφούς επιμένει να μας συνοδεύει σιωπηλά, όπως όλη σχεδόν η μουσική της αρχαίας Ελλάδας.


Διαλέγω το Τραβέρσο του Νίκου Καββαδία «Φάτα Μοργκάνα» που
οι αιγαιοπελαγίτικες καταβολές και η γνωριμία με τη ζωή των ναυτικών κάνουν τη μεγάλη μελωδό να μελοποιήσει το 1978 και να το αποδώσει με το γνωστό αισθαντικό ύφος για την ελάχιστη αναφορά μου στη μεγάλη διεθνή επιτυχία της Μαρίζας Κωχ που τιμά τη χώρα μας.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΤΙΣΤΕ

«Βιβλίον Πιστοποιητικών Σπουδής»

Μαθητολόγιον

έγραφε πάνω-πάνω η κιτρινισμένη στο πέρασμα του χρόνου κόλλα χαρτί.

Δίπλα στο «όνομα και επώνυμο μαθητού» στη στήλη «Πατρίς» έγραφε από κάτω:

Μ. Ασία, Σμύρνη, Αδρ/πολις, Κάραγατς, Αϊδήνιον, Κων/πολις, Π. Φώκιες, Τσεσμές ως επί τω πλείστον και πολύ λιγότερο έγραφε Κοζάνη, Θεσσαλονίκη και γενικά χωριά ή πόλεις της Μακεδονίας.
Θα νόμιζε κανείς πως πρόκειται για Σχολείο των αλησμόνητων πατρίδων.
Κι όμως…

Στην κατάληξη των ονομάτων διαβάζουμε:

«Κλείεται σήμερον την 21ην Ιουνίου 1929» με την υπογραφή του Διευθυντή και τη σφραγίδα του Σχολείου «Ελληνική Δημοκρατία, Δημοτικόν Σχολείον Επταλόφου».

Ο λόγος λοιπόν εκλεκτοί αναγνώστες, για το 2ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1928 ως 43ο Δημοτικό Σχολείο Θεσ/κης, μετονομάστηκε σε Επταλόφου μετέπειτα για να γίνει τα επόμενα χρόνια 2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων.

Το Σχολείο στο οποίο έχω την τιμή να διδάσκω τούτη τη σχολική χρονιά που μόλις φτάνει στο τέλος της.

Και…δίπλα στα ονόματα και την ηλικία των μαθητών η στήλη με το «Επάγγελμα Πατρός»:

εργάτης, λεμβούχος, καρφοποιός, καπνεργάτης, πλινθοποιός, αγγειοπλάστης, έμπορος, αχθοφόρος αλλά και ορφανός…

Μαρτυρίες αδιάψευστες που μεταφέρουν αύρα ανθρώπων μιας κοινωνίας πονεμένων, διωγμένων που έψαχνε τόπο να πατήσει κείνα τα χρόνια. Στοιχεία κοινωνικών δομών και ανακατατάξεων με παιδιά ηλικίας που ξεκινά από τα οκτώ χρόνια και φτάνει μέχρι τα δεκατέσσερα, έρχονται από χώματα αγιασμένα και ποθούν να φωτίσουν πρώτα τα μάτια του νου , να μαζέψουν τα συντρίμμια της ψυχής τους μέσα από τον ξεριζωμό, την ορφάνια, την προσφυγιά. Ζητούν στοργή ,γη και ύδωρ. 

Ένιωσα εντονότερο το χτύπο της καρδιάς μου, αισθάνθηκα τα χέρια μου να ιδρώνουν και τα μάτια μου να βουρκώνουν σαν έπιασα στα χέρια μου αυτά τα τεφτέρια, τα μαθητολόγια, σαν διάβασα τη συλλυπητήρια επιστολή που έστειλαν λίγα χρόνια μετά από κείνο το Σχολείο ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων με τους μαθητές στην Έλενα Βενιζέλου εκφράζοντάς της τα αισθήματα πόνου για το χαμό του Εθνάρχη Βενιζέλου, συνοδευμένα από λόγια ευγνωμοσύνης. 

Κι όλα αυτά με την ευκαιρία των εγκαινίων του υπερσύγχρονου σχολικού συγκροτήματος που εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα 18 του Μάη στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης για να στεγάσει το 2ο και το 12ο Δημοτικό αλλά και το 7ο Νηπιαγωγείο της περιοχής.
Περίσσεψε η χαρά και η συγκίνηση για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς αφού είδαν να ευλογείται από το Μητροπολίτη και να πραγματώνεται ένα όνειρο δεκαετιών. Μεγάλος ο αγώνας που έφερε το εξαιρετικό αποτέλεσμα για μια εκπαίδευση πια σε χώρους έτσι όπως απαιτούν οι σύγχρονες διδακτικές και παιδαγωγικές ανάγκες.

Περισσότερα για την αναγκαιότητα αξιοπρεπών διδακτηρίων δε θα πω, αλλά θα αφήσω να μιλήσουν τα λόγια του Πατροκοσμά του Αιτωλού στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα σχολεία ήταν λιγοστά και μόνο στις μεγάλες πόλεις και στα κεφαλοχώρια υπήρχαν δάσκαλοι για να διδάξουν.

«Έχετε σχολείον εδώ εις την χώρα σας να διαβάζουν τα παιδιά;

-Δεν έχουμε, άγιε του θεού.

-Να μαζευτείτε όλοι σας να κάνετε ένα σχολείον καλόν…

Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχεις ένα ελληνικόν σχολείον εις την χώρα σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια. Διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται άνθρωπος.»


Τούτη η ανάρτηση μπορεί και να μη γινόταν αν δεν τη διευκόλυνε με την πρόθυμη και απλόχερη παραχώρηση αρχειακού υλικού ο Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αμπελοκήπων κ. Σταύρος Λαμπής  τον οποίο θερμά ευχαριστώ.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΟΥΖΟ ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ

Το "ΟΥΖΟ ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ" ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 150 χρόνια του!!

Το περιοδικό «restaurant.com.gr» κάνει τιμητικό αφιέρωμα στην ηλεκτρονική του σελίδα.

Η ιστορία του «Ούζου Πλωμαρίου» ξεκινάει πριν από 150 περίπου χρόνια, όταν ο Ευστάθιος Βαρβαγιάννης από την Οδησσό της Ρωσίας έφθασε στην Λέσβο, περνώντας πρώτα από την κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη, και θεμελίωσε στο γραφικό Πλωμάρι μια μοναδική πορεία που φθάνει μέχρι τις μέρες μας.

Από το εσωτερικό του Μουσείου Ούζου Βαρβαγιάννη στο Πλωμάρι

Στο Πλωμάρι της Λέσβου σήμερα λειτουργεί το μοναδικό «Μουσείο Ούζου» που υπάρχει στη χώρα μας, το οποίο ανήκει στην οικογένεια Βαρβαγιάννη. Στο «Μουσείο Ούζου» βρίσκει κανείς τον πρώτο αποστακτήρα που κατασκευάστηκε το 1858 στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με άλλους αποστακτήρες στους οποίους δοκιμάστηκαν πολλές και διαφορετικές συνταγές Ούζου, μέχρι να καθιερωθούν οι τέσσερις τύποι ούζου με διαφορετικούς αλκοολικούς βαθμούς και γεύσεις που διατηρεί μέχρι και σήμερα η Ποτοποιία Βαρβαγιάννη.

"Εύζων" Ο παραδοσιακός τσολιάς

Στο «Μουσείο Ούζου» της οικογένειας Βαρβαγιάννη υπάρχουν ακόμα εργαλεία κατασκευής βαρελιών, γυάλινα και μεταλλικά δοχεία φύλαξης ούζου, όργανα αλκοολομέτρησης, χάρτες, σφραγίδες, φωτογραφίες, στροφυλιά και πολλά άλλα αντικείμενα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

"Αφροδίτη" Για ιδιαίτερες στιγμές απόλαυσης

Ήδη, η οικογενειακή επιχείρηση Βαρβαγιάννη προετοιμάζεται για να γιορτάσει τα 150 χρόνια συνεχούς παρουσίας στη παραγωγή του ούζου, με ένα επενδυτικό πρόγραμμα που αφορά την τοποθέτηση νέας γραμμής εμφιάλωσης καθώς και στην προσθήκη νέου επιστημονικού και μηχανολογικού εξοπλισμού.

Μια ελληνική επιχείρηση – καύχημα που αποτελεί θεματοφύλακα μιας πολύτιμης παράδοσης, με την πολυετή πορεία της, στην παραγωγή του εθνικού μας ποτού!

Αυτά σημειώνει μεταξύ άλλων στην εκτενή αναφορά του το περιοδικό στην ιστοσελίδα του «restaurant.com.gr»

Ούζο Βαρβαγιάννη!!

Συνώνυμο της παράδοσης του Πλωμαρίου στο μεράκι, το άρωμα, την ξεχωριστή γεύση.

Θάλασσα, αρμύρα, γλυκάνισος, Ούζο Βαρβαγιάννη...

ΤΟ ΟΥΖΟ.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

ΓΙΟΡΤΗ ΜΗΤΕΡΑΣ!!

Μάνα, μητέρα, μαμά!

Όπως κι αν το αρθρώσει κανείς είναι γεμάτο από συναίσθημα. 

Η μέρα εορτασμού απλά τιμά αυτή που γεννά και ανασταίνει τη ζωή. Σίγουρα δεν καλύπτει το μεγαλείο της προσφοράς γιαυτό και δε δικαιολογείται κανενός είδους χαϊδολόγημα με αφορμή τον εορτασμό που να εξαντλείται στις όποιες αναφορές, σε ένα μπουκέτο λουλούδια ή ό,τι άλλο. Η μητρότητα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη από τον καθένα χωριστά και την πολιτεία μαζί.

Η μάνα είναι μοναδική για τον καθένα. Είναι η μάνα του μόχθου, της καθημερινής βιωτής, της εξομολόγησης και των εκμυστηρεύσεων. Η μάνα της μονογονεϊκής οικογένειας που είτε από δική της επιλογή είτε γιατί η ζωή το έφερε καλείται να αναθρέψει μόνη το παιδί της. Μα...και η μάνα που δίχως να γεννήσει ποθεί να αποκτήσει ένα παιδί δικό της για να το αναστήσει, να του δώσει την αγάπη, τη στοργή, τη φροντίδα, ανοίγοντάς του δρόμο στην οικογενειακή ζωή, γλιτώνοντάς το από τον ιδρυματισμό.

Πόσο όμως η σημερινή κοινωνία διευκολύνει τον αγώνα της μάνας; Μήπως γυρίζει την πλάτη στις δύσκολες καταστάσεις αφήνοντάς τη μόνη να τρέχει πανικόβλητη προκειμένου να φέρει σε πέρας το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, ανταποκρινόμενη σε ένα ετέρμονο πλήθος απαιτήσεων  και υποχρεώσεων; Αλλά και μήπως την κάνει πολλές φορές να αισθάνεται εκτεθειμένη, να ντρέπεται που πήρε την απόφαση να γεννήσει το εξώγαμο παιδί της από το να προτιμήσει να το φονεύσει για να΄ναι στα πλαίσια της υποκριτικής κοινωνικής ευπρέπειας;

Η ημέρα της γιορτής της Μητέρας ρίχνει τη σκέψη μου στη μάνα που ανεβαίνει την ανηφοριά βρίσκοντας στο δρόμο της, μικρές ή μεγάλες πέτρες. Στη μάνα που η καρδιά της "σα φλογερό του Μάη μεσημέρι" ποθεί να πάρει για να μεγαλώσει το παιδί μιας άλλης από αγάπη. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Μάνα δεν είναι αυτή που γεννά αλλά αυτή που αναθρέφει. Που ξενυχτά, που ακούει, που απλώνει το χέρι της να χαϊδέψει τρυφερά, που πονεί, που παραμερίζει τα δικά της "θέλω", που συντρέχει το παιδί της ακόμη κι αν αυτό ξεφύγει της παιδικής ηλικίας, που...που...ατέλειωτα που...

Μάνα!! Μαμά!!

Αν η μαμά μου ήταν λουλούδι;

"τουλίπα,  ζουμπούλι,  κόκκινη παπαρούνα,  τριαντάφυλλο,  μαργαρίτα"

θα ήταν, απάντησαν οι μαθητές μου όταν τους ρώτησα και κάποιο παιδάκι προχωρώντας τη σκέψη του έγραψε ακόμα "φροντίδα, αγάπη, αλήθεια".

Ο καθένας δίνει τη δική του νοηματική διάσταση στη λέξη "Μάνα". Αυτή που του υπαγορεύει η ψυχή του.

Εγώ...

χρωστώ ευγνωμοσύνη που στέκει ατσαλένια στήλη και με ακούει, με ακούει, με ακούει..., που υπήρξε και υπάρχει ως το οξυγόνο μου, που... με ανέχεται.  

       

                           Χρόνια Πολλά Μαμά!!!

                                                                                         Μαριάνθη