Παρασκευή 29 Μαΐου 2009

Μουσείο Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ

"Το Μουσείο εξωτερικά"

Έχει περάσει πια μια πενταετία από τότε που η εφημερίδα Washington Post κάνει διεθνώς γνωστή την είδηση της ίδρυσης και ανέγερσης του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ.

Μια ιδέα που την οραματίστηκε ο  καθηγητής κ. Γιώργος Μάρκου και μαζί με την οικογένειά του τη χρηματοδότησε και την υλοποίησε.

Στο Χαλάνδρι λοιπόν στην οδό Ολύμπου 79 θα φιλοξενηθεί η Ελληνική Συλλογή Νόμπελ. Το κτίριο ολοκληρώνεται.

Η συλλογή περιλαμβάνει σπάνια, παγκοσμίου επιστημονικού, πολιτιστικού, εκπαιδευτικού και ιστορικού κύρους χειρόγραφα, επιστολές, έγγραφα, μετοχές, άδειες εφευρέσεων, σχέδια, χάρτες, χαρακτικά, φωτογραφίες, κρατικά απόρρητα και εμπιστευτικά φυλλάδια, βιβλία, ανάτυπα, περιοδικά, γραμματόσημα, επετειακούς φακέλους πρώτης μέρας κυκλοφορίας, αφίσες, αντικείμενα από τα εργοστάσια παραγωγής εκρηκτικών υλών Α.Νόμπελ, μετάλλια, παράσημα του Α.Νόμπελ, της οικογένειας του και των Βραβείων Νόμπελ του 20ού αιώνα ενώ τέλος θα περιλαμβάνει και επιπλέον εκθέματα από 210 ιδιωτικές Συλλογές από 62 κράτη. Σύμφωνα με το περιοδικό του Μουσείου, στα καινούρια αποκτήματα προστίθενται άγνωστες, ανέκδοτες φωτογραφίες του Α. Αϊνστάιν κατά την περίοδο 1930-1936.

Τα εκθέματα αυτά είναι αποτέλεσμα πολυετούς αναζήτησης και συλλογής υλικού γύρω από τη ζωή και το έργο του Άλφρεντ Νόμπελ.

Πέρα από τους χώρους των μόνιμων εκθεμάτων και των περιοδικών εκθέσεων, το μουσείο θα περιλαμβάνει χώρο υποδοχής, αμφιθέατρο 240 θέσεων, βιβλιοθήκη, αρχείο, καφέ-εστιατόριο, ιδιωτικό εκκλησάκι και γκαράζ 60 θέσεων.

 Εξώφυλλο του Περιοδικού

Ιδιαίτερης αισθητικής και ενδιαφέροντος περιεχομένου το μηνιαίο περιοδικό "Νέα του Μουσείου Ελληνικής Συλλογής Νόμπελ" που κυκλοφορεί σε πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, θέατρα, διεθνή κέντρα αποφάσεων όπως ΟΗΕ, Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, κτλ. Το περιοδικό δημοσιεύει τα θέματά του στην Ελληνική και Αγγλική Γλώσσα ταυτόχρονα. 

Η ιστοσελίδα του Μουσείου είναι:

www.museum-hellenic-nobel-collection.gr

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τρίτη 26 Μαΐου 2009

ΜΑΡΙΖΑ ΚΩΧ «Η ξεχωριστή μελωδός»

 

Μόλις πριν λίγες ημέρες η μεγάλη ερμηνεύτρια με την ξεχωριστή φωνή Μαρίζα Κωχ απέσπασε το βραβείο «Best Singer» στα πλαίσια της Εβδομάδας Διεθνούς Mουσικής στην πόλη ZHANGJIAJIE- γενέτειρα του Μάο Τσε Τουνγκ- στην Κίνα.

Μεγάλη διάκριση που τιμά την Ελλάδα αφού συμμετείχαν σαράντα χώρες από πέντε ηπείρους. Το βραβείο δόθηκε ισότιμα στην Ελλάδα, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.


FATA MORGANA

Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν.

Στρείδι ωκεάνιο αρραβωνίζεται το φως.
Γεύση από φλούδι του ροδιού, στυφό κυδώνι
κι ο άρρητος τόνος, πιο πικρός και πιο στυφός,
που εναποθέτανε στα βάζα οι Καρχηδόνιοι.

Πανί δερμάτινο αλειμμένο με κερί,
οσμή από κέδρο, από λιβάνι, από βερνίκι,
όπως μυρίζει αμπάρι σε παλιό σκαρί
χτισμένο τότε στον Ευφράτη στη Φοινίκη.

Χόρτο ξανθό τρίποδο σκέπει μαντικό.
Κι ένα ποτάμι με ζεστή, λιωμένη πίσσα,
άγριο, ακαταμάχητο, απειλητικό,
ποτίζει τους αμαρτωλούς που σ' αγαπήσαν.

Rosso romano, πορφυρό της Δαμασκός,
δόξα του κρύσταλλου, κρασί απ' τη Σαντορίνη.
Ο ασκός να ρέει, κι ο Απόλλωνας βοσκός
να κολυμπάει τα βέλη του με διοσκορίνη.

Σκουριά πυρόχρωμη στις μίνες του Σινά.
Οι κάβες της Γερακινής και το Στρατόνι.
Το επίχρισμα. Η άγια σκουριά που μας γεννά,
μας τρέφει, τρέφεται από μας, και μας σκοτώνει.

Καντήλι, δισκοπότηρο χρυσό, αρτοφόρι.
Άγια λαβίδα και ιερή από λαμινάρια.
Μπροστά στην Πύλη δυο δαιμόνοι σπαθοφόροι
και τρεις Αγγέλοι με σπασμένα τα κοντάρια.
*


Πούθ' έρχεσαι; Απ' τη Βαβυλώνα.
Πού πας; Στο μάτι του κυκλώνα.
Ποιαν αγαπάς; Κάποια τσιγγάνα.
Πώς τη λένε; Φάτα Μοργκάνα.




Η δισκογραφική δουλειά της Μαρίζας Κωχ ξεκινά το 1971 όταν ηχογραφεί τον πρώτο της μεγάλο δίσκο με τίτλο «Αραμπάς». 
Για πρώτη φορά αποδίδονται παραδοσιακά τραγούδια με συνοδεία κρουστών και ηλεκτρικών οργάνων.

 

Στο εξώφυλλο αυτού του δίσκου διαβάζουμε τα όσα η ίδια γράφει:
 
«Ξεκίνησα με την επιθυμία να συμβαδίσω με την εξέλιξη της εποχής μας κουβαλώντας μέσα μου βιώματα, που συνδέονται άμεσα με το παραδοσιακό τραγούδι. Έτσι άρχισα μια προσπάθεια για σύγχρονο τρόπο έκφρασης του παραδοσιακού τραγουδιού, ενθαρρυμένη από το γεγονός, ότι αυτό πάντοτε μεταμορφωνόταν μέσα στην παράδοση».

Είναι η ερμηνεύτρια που πριν τρία χρόνια παρέδωσε στο κοινό της τη θαυμάσια δουλειά της «Στους κήπους της Σαπφούς» για την οποία λέει μεταξύ άλλων:

«Η ποιητική γλώσσα της Σαπφούς νιώθω πως είναι η γλώσσα των ανθρώπων που αντιλαμβάνονται τη ζωή μέσα από το τραγούδι.»

Στο ένθετο που συνοδεύει το CD, η μουσικολόγος GAIL HOLST συγγραφέας-καθηγήτρια μουσικολογίας του Πανεπιστημίου CORNELL της Νέας Υόρκης γράφει :

Η Μαρίζα Κωχ, στον κήπο της Σαπφούς, αποδεικνύει ότι συνεχίζει να υπηρετεί την ομορφιά. Τα τραγούδια της φέρουν μαζί τους το άρωμα των ανθών, των φρούτων και του ανέμου που χάιδευε τότε τα κορίτσια της Λέσβου. Με τη φαντασία μας μπορούμε ν' ακούσουμε σαν τραγούδια τα ποιήματα της Σαπφούς , όπως η ίδια θα τα μάθαινε στις μαθήτριες της και θα τα συνόδευε με τη λύρα της. Τραγούδια του πάθους, της φιλίας αλλά και της ειρωνείας. Στον αιώνα μας η μουσικότητα των ποιημάτων της Σαπφούς επιμένει να μας συνοδεύει σιωπηλά, όπως όλη σχεδόν η μουσική της αρχαίας Ελλάδας.


Διαλέγω το Τραβέρσο του Νίκου Καββαδία «Φάτα Μοργκάνα» που
οι αιγαιοπελαγίτικες καταβολές και η γνωριμία με τη ζωή των ναυτικών κάνουν τη μεγάλη μελωδό να μελοποιήσει το 1978 και να το αποδώσει με το γνωστό αισθαντικό ύφος για την ελάχιστη αναφορά μου στη μεγάλη διεθνή επιτυχία της Μαρίζας Κωχ που τιμά τη χώρα μας.


Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΤΙΣΤΕ


«Βιβλίον Πιστοποιητικών Σπουδής»
Μαθητολόγιον
έγραφε πάνω-πάνω η κιτρινισμένη στο πέρασμα του χρόνου κόλλα χαρτί.
Δίπλα στο «όνομα και επώνυμο μαθητού» στη στήλη «Πατρίς» έγραφε από κάτω:
Μ. Ασία, Σμύρνη, Αδρ/πολις, Κάραγατς, Αϊδήνιον, Κων/πολις, Π. Φώκιες, Τσεσμές ως επί τω πλείστον και πολύ λιγότερο έγραφε Κοζάνη, Θεσσαλονίκη και γενικά χωριά ή πόλεις της Μακεδονίας.
Θα νόμιζε κανείς πως πρόκειται για Σχολείο των αλησμόνητων πατρίδων.
Κι όμως…

Στην κατάληξη των ονομάτων διαβάζουμε:
«Κλείεται σήμερον την 21ην Ιουνίου 1929» με την υπογραφή του Διευθυντή και τη σφραγίδα του Σχολείου «Ελληνική Δημοκρατία, Δημοτικόν Σχολείον Επταλόφου».
Ο λόγος λοιπόν εκλεκτοί αναγνώστες, για το 2ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1928 ως 43ο Δημοτικό Σχολείο Θεσ/κης, μετονομάστηκε σε Επταλόφου μετέπειτα για να γίνει τα επόμενα χρόνια 2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων.
Το Σχολείο στο οποίο έχω την τιμή να διδάσκω τούτη τη σχολική χρονιά που μόλις φτάνει στο τέλος της.

Και…δίπλα στα ονόματα και την ηλικία των μαθητών η στήλη με το «Επάγγελμα Πατρός»:
εργάτης, λεμβούχος, καρφοποιός, καπνεργάτης, πλινθοποιός, αγγειοπλάστης, έμπορος, αχθοφόρος αλλά και ορφανός…
Μαρτυρίες αδιάψευστες που μεταφέρουν αύρα ανθρώπων μιας κοινωνίας πονεμένων, διωγμένων που έψαχνε τόπο να πατήσει κείνα τα χρόνια. Στοιχεία κοινωνικών δομών και ανακατατάξεων με παιδιά ηλικίας που ξεκινά από τα οκτώ χρόνια και φτάνει μέχρι τα δεκατέσσερα, έρχονται από χώματα αγιασμένα και ποθούν να φωτίσουν πρώτα τα μάτια του νου , να μαζέψουν τα συντρίμμια της ψυχής τους μέσα από τον ξεριζωμό, την ορφάνια, την προσφυγιά. Ζητούν στοργή ,γη και ύδωρ. 
Ένιωσα εντονότερο το χτύπο της καρδιάς μου, αισθάνθηκα τα χέρια μου να ιδρώνουν και τα μάτια μου να βουρκώνουν σαν έπιασα στα χέρια μου αυτά τα τεφτέρια, τα μαθητολόγια, σαν διάβασα τη συλλυπητήρια επιστολή που έστειλαν λίγα χρόνια μετά από κείνο το Σχολείο ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων με τους μαθητές στην Έλενα Βενιζέλου εκφράζοντάς της τα αισθήματα πόνου για το χαμό του Εθνάρχη Βενιζέλου, συνοδευμένα από λόγια ευγνωμοσύνης. 
Κι όλα αυτά με την ευκαιρία των εγκαινίων του υπερσύγχρονου σχολικού συγκροτήματος που εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα 18 του Μάη στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης για να στεγάσει το 2ο και το 12ο Δημοτικό αλλά και το 7ο Νηπιαγωγείο της περιοχής.
Περίσσεψε η χαρά και η συγκίνηση για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς αφού είδαν να ευλογείται από το Μητροπολίτη και να πραγματώνεται ένα όνειρο δεκαετιών. Μεγάλος ο αγώνας που έφερε το εξαιρετικό αποτέλεσμα για μια εκπαίδευση πια σε χώρους έτσι όπως απαιτούν οι σύγχρονες διδακτικές και παιδαγωγικές ανάγκες.

Περισσότερα για την αναγκαιότητα αξιοπρεπών διδακτηρίων δε θα πω, αλλά θα αφήσω να μιλήσουν τα λόγια του Πατροκοσμά του Αιτωλού στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα σχολεία ήταν λιγοστά και μόνο στις μεγάλες πόλεις και στα κεφαλοχώρια υπήρχαν δάσκαλοι για να διδάξουν.

«Έχετε σχολείον εδώ εις την χώρα σας να διαβάζουν τα παιδιά;

-Δεν έχουμε, άγιε του θεού.

-Να μαζευτείτε όλοι σας να κάνετε ένα σχολείον καλόν…

Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχεις ένα ελληνικόν σχολείον εις την χώρα σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια. Διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται
άνθρωπος.»


Τούτη η ανάρτηση μπορεί και να μη γινόταν αν δεν τη διευκόλυνε με την πρόθυμη και απλόχερη παραχώρηση αρχειακού υλικού ο Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αμπελοκήπων κ. Σταύρος Λαμπής  τον οποίο θερμά ευχαριστώ.
Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τετάρτη 13 Μαΐου 2009

ΟΥΖΟ ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ

Το "ΟΥΖΟ ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ" ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 150 χρόνια του!!

Το περιοδικό «restaurant.com.gr» κάνει τιμητικό αφιέρωμα στην ηλεκτρονική του σελίδα.

Η ιστορία του «Ούζου Πλωμαρίου» ξεκινάει πριν από 150 περίπου χρόνια, όταν ο Ευστάθιος Βαρβαγιάννης από την Οδησσό της Ρωσίας έφθασε στην Λέσβο, περνώντας πρώτα από την κοσμοπολίτικη Κωνσταντινούπολη, και θεμελίωσε στο γραφικό Πλωμάρι μια μοναδική πορεία που φθάνει μέχρι τις μέρες μας.

Από το εσωτερικό του Μουσείου Ούζου Βαρβαγιάννη στο Πλωμάρι

Στο Πλωμάρι της Λέσβου σήμερα λειτουργεί το μοναδικό «Μουσείο Ούζου» που υπάρχει στη χώρα μας, το οποίο ανήκει στην οικογένεια Βαρβαγιάννη. Στο «Μουσείο Ούζου» βρίσκει κανείς τον πρώτο αποστακτήρα που κατασκευάστηκε το 1858 στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με άλλους αποστακτήρες στους οποίους δοκιμάστηκαν πολλές και διαφορετικές συνταγές Ούζου, μέχρι να καθιερωθούν οι τέσσερις τύποι ούζου με διαφορετικούς αλκοολικούς βαθμούς και γεύσεις που διατηρεί μέχρι και σήμερα η Ποτοποιία Βαρβαγιάννη.

"Εύζων" Ο παραδοσιακός τσολιάς

Στο «Μουσείο Ούζου» της οικογένειας Βαρβαγιάννη υπάρχουν ακόμα εργαλεία κατασκευής βαρελιών, γυάλινα και μεταλλικά δοχεία φύλαξης ούζου, όργανα αλκοολομέτρησης, χάρτες, σφραγίδες, φωτογραφίες, στροφυλιά και πολλά άλλα αντικείμενα που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον.

"Αφροδίτη" Για ιδιαίτερες στιγμές απόλαυσης

Ήδη, η οικογενειακή επιχείρηση Βαρβαγιάννη προετοιμάζεται για να γιορτάσει τα 150 χρόνια συνεχούς παρουσίας στη παραγωγή του ούζου, με ένα επενδυτικό πρόγραμμα που αφορά την τοποθέτηση νέας γραμμής εμφιάλωσης καθώς και στην προσθήκη νέου επιστημονικού και μηχανολογικού εξοπλισμού.

Μια ελληνική επιχείρηση – καύχημα που αποτελεί θεματοφύλακα μιας πολύτιμης παράδοσης, με την πολυετή πορεία της, στην παραγωγή του εθνικού μας ποτού!

Αυτά σημειώνει μεταξύ άλλων στην εκτενή αναφορά του το περιοδικό στην ιστοσελίδα του «restaurant.com.gr»

Ούζο Βαρβαγιάννη!!

Συνώνυμο της παράδοσης του Πλωμαρίου στο μεράκι, το άρωμα, την ξεχωριστή γεύση.

Θάλασσα, αρμύρα, γλυκάνισος, Ούζο Βαρβαγιάννη...

ΤΟ ΟΥΖΟ.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Παρασκευή 8 Μαΐου 2009

ΓΙΟΡΤΗ ΜΗΤΕΡΑΣ!!


Μάνα, μητέρα, μαμά!

Όπως κι αν το αρθρώσει κανείς είναι γεμάτο από συναίσθημα. 

Η μέρα εορτασμού απλά τιμά αυτή που γεννά και ανασταίνει τη ζωή. Σίγουρα δεν καλύπτει το μεγαλείο της προσφοράς γιαυτό και δε δικαιολογείται κανενός είδους χαϊδολόγημα με αφορμή τον εορτασμό που να εξαντλείται στις όποιες αναφορές, σε ένα μπουκέτο λουλούδια ή ό,τι άλλο. Η μητρότητα χρειάζεται στήριξη και υποστήριξη από τον καθένα χωριστά και την πολιτεία μαζί.

Η μάνα είναι μοναδική για τον καθένα. Είναι η μάνα του μόχθου, της καθημερινής βιωτής, της εξομολόγησης και των εκμυστηρεύσεων. Η μάνα της μονογονεϊκής οικογένειας που είτε από δική της επιλογή είτε γιατί η ζωή το έφερε καλείται να αναθρέψει μόνη το παιδί της. Μα...και η μάνα που δίχως να γεννήσει ποθεί να αποκτήσει ένα παιδί δικό της για να το αναστήσει, να του δώσει την αγάπη, τη στοργή, τη φροντίδα, ανοίγοντάς του δρόμο στην οικογενειακή ζωή, γλιτώνοντάς το από τον ιδρυματισμό.

Πόσο όμως η σημερινή κοινωνία διευκολύνει τον αγώνα της μάνας; Μήπως γυρίζει την πλάτη στις δύσκολες καταστάσεις αφήνοντάς τη μόνη να τρέχει πανικόβλητη προκειμένου να φέρει σε πέρας το καθημερινό πρόγραμμα της οικογένειας, ανταποκρινόμενη σε ένα ετέρμονο πλήθος απαιτήσεων  και υποχρεώσεων; Αλλά και μήπως την κάνει πολλές φορές να αισθάνεται εκτεθειμένη, να ντρέπεται που πήρε την απόφαση να γεννήσει το εξώγαμο παιδί της από το να προτιμήσει να το φονεύσει για να΄ναι στα πλαίσια της υποκριτικής κοινωνικής ευπρέπειας;

Η ημέρα της γιορτής της Μητέρας ρίχνει τη σκέψη μου στη μάνα που ανεβαίνει την ανηφοριά βρίσκοντας στο δρόμο της, μικρές ή μεγάλες πέτρες. Στη μάνα που η καρδιά της "σα φλογερό του Μάη μεσημέρι" ποθεί να πάρει για να μεγαλώσει το παιδί μιας άλλης από αγάπη. Γιατί ας μη γελιόμαστε. Μάνα δεν είναι αυτή που γεννά αλλά αυτή που αναθρέφει. Που ξενυχτά, που ακούει, που απλώνει το χέρι της να χαϊδέψει τρυφερά, που πονεί, που παραμερίζει τα δικά της "θέλω", που συντρέχει το παιδί της ακόμη κι αν αυτό ξεφύγει της παιδικής ηλικίας, που...που...ατέλειωτα που...

Μάνα!! Μαμά!!

Αν η μαμά μου ήταν λουλούδι;

"τουλίπα,  ζουμπούλι,  κόκκινη παπαρούνα,  τριαντάφυλλο,  μαργαρίτα"

θα ήταν, απάντησαν οι μαθητές μου όταν τους ρώτησα και κάποιο παιδάκι προχωρώντας τη σκέψη του έγραψε ακόμα "φροντίδα, αγάπη, αλήθεια".

Ο καθένας δίνει τη δική του νοηματική διάσταση στη λέξη "Μάνα". Αυτή που του υπαγορεύει η ψυχή του.

Εγώ...

χρωστώ ευγνωμοσύνη που στέκει ατσαλένια στήλη και με ακούει, με ακούει, με ακούει..., που υπήρξε και υπάρχει ως το οξυγόνο μου, που... με ανέχεται.  

       

                           Χρόνια Πολλά Μαμά!!!

                                                                                         Μαριάνθη

Πέμπτη 30 Απριλίου 2009

Πρώτη του Μάη



Αν μου έλεγαν να δώσω χρώμα στο Μάη θα διάλεγα το κόκκινο.
Κόκκινο πορφυρό, της ζωντάνιας , της ζεστασιάς, του πάθους
.

Έτσι τον έχω στη σκέψη μου.

Λουλουδοστόλιστο, ευωδιαστό, με μάτια γεμάτα γλύκα και αγάπη για τη ζωή, για τους ανθρώπους.

Μάης μήνας της χαράς, της άνοιξης λαμπρό παλικάρι .

Αυτόν διάλεξε η φύση στην καλύτερή της ώρα.
Τότε που γεμίζουν οι αγροί πολύχρωμα λουλούδια, που οι πρασινάδες ζωντανεύουν σε όλους τους τόνους και τις αποχρώσεις έτσι που να ζαλίζεσαι καθώς τις κοιτάς.
Τότε που οι ανθοί σκορπούν το άρωμά τους καθώς τους χαϊδεύει απαλά τ΄αγέρι σε ένα μεθυστικό πανηγύρι.
Χρώματα, αρώματα, ζουζουνίσματα, δροσιές!!

Μάη μου με τα λουλούδια…
Με το διάχυτο φως. Το κιτρινοπορτοκαλί .
Με τις ατέλειωτες μέρες σου…
«Μέρες μαγιάτικες και νύχτες του Γενάρη!!»
Καλώς όρισες Μάη!!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τετάρτη 22 Απριλίου 2009

Πινελιές...

Πινελιές...

Μπερδεύτηκε του μενεξεδιού
η αχτίδα
μες στο απέραντο γαλάζιο
και ρόδισε
μέχρι που πήγε και συνάντησε
πορτοκαλιού το χρώμα.

Σα φρούτο ώριμο
την ώρα που πάει
τα χείλη ν΄αγγίξει
για να γεμίσει
με χυμούς το στόμα.

Έτσι σε είδα να κατεβαίνεις
πλάση αγαπημένη
την ώρα του δειλινού.

Έτσι σε ένιωσα ν΄αγγίζεις
με το αέρινο πέρασμα
δροσιάς τη σάρκα μου.

Είχες γαλήνη στην κίνησή σου
μα και γλύκα.
Εκείνη, του Καλοκαιριού!

Πάει καιρός που έγραψα τους στίχους αυτούς.Διαλέγω τη σημερινή-23η Απριλίου- για να τους αφιερώσω στον άντρα μου Νίκο καθώς είναι η γενέθλια ημέρα του. Μέρα συνταιριασμένη με τη γιορτή του μικρού μας γιου Γιώργου που στα μάτια του βλέπω όλα τα καλοκαίρια.

Τ΄Άη Γιώργη κάθε 23 τ΄Απρίλη.
Μέρα χαράς, ξεχωριστή για μένα από τότε που γεννήθηκα αφού ήταν και μέρα γιορτής του πατέρα μου. Επικρατούσε ευφορία πάντα στο σπίτι από τις ευχές, τα δώρα,τα κεράσματα, τις επισκέψεις φίλων και συγγενών. Μέρα λαμπρή για μας.
Tώρα η χαρά της γιορτής συνεχίζεται και είναι τριπλή.Γιορτάζει ο Γιώργος κι ο άλλος ο Γιώργος του αδερφού μου του Δημητράκη , μα είναι και τα γενέθλια.

"Άγιε μου Γιώργη αφέντη μου
κι αφέντη καβαλάρη
αρματωμένε με σπαθί
και με χρυσό κοντάρι..."

Χρόνια Πολλά σε όλους!! τ΄Αη Γιώργη.

Μαριάνθη

Παρασκευή 17 Απριλίου 2009

Χριστός Ανέστη!!



"Άκου τα σήμαντρα των εξοχικών εκκλησιών.
Φτάνουν από πολύ μακριά από πολύ βαθιά.
Απ' τα χείλη των παιδιών
απ' την άγνοια των χελιδονιών
απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής
απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
των ταπεινών σπιτιών..."

αυτούς τους στίχους από την Εαρινή Συμφωνία του Γιάννη Ρίτσου, διαλέγω για να υποδεχτώ μαζί σας τη Λαμπρή φίλοι κι επισκέπτες.

Λαμπρή Χαράς!
Πάσχα Αγάπης!
Για όλους μια Ανάσταση που ρίχνει το φως της στις καρδιές και τις αναγεννά.
Δυο κόκκινα αυγά, μια λαμπάδα αναμμένη, ένα φιλί , ένα σφίξιμο χεριών σε κάθε αντάμωση, για μια ευχή "Χριστός Ανέστη!!"
Και πάλι η Αγάπη να φωλιάζει στις καρδιές, στις ψυχές που λαχταρούν να την υποδεχτούν για να ομορφύνουν.
Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα!!
Πλούσιο το εθιμικό σε κάθε τόπο, για κάθε Έλληνα.

Φέρνω στο νου μου τα δυο γειτονικά χωριά του τόπου μου , της μικρής μου πατρίδας, τον Τρίγωνα και την Πλαγιά όπου την Κυριακή του Πάσχα ανταμώνουν στο πνεύμα της Αγάπης με έναν ξεχωριστό και ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο που έχει τις ρίζες του βαθιά στο χρόνο. Το λαμπριάτικο πρωινό βρίσκει τα δυο χωριά να ανανεώνουν την καλή γειτονία με την ευλογία του αναστημένου φωτός. Οι κάτοικοι της Πλαγιάς αφού ψάλλουν τον Εσπερινό της Αγάπης στο ναό της Αγίας Τριάδας ξεκινούν με τους ιερείς, την Ανάσταση, εικονίσματα και λάβαρα να φτάσουν εν πομπή στον Τρίγωνα. Εκεί στο ναό του Αγίου Αντωνίου τους υποδέχεται το εκκλησίασμα για να γίνει δέηση κοινή και όλοι μαζί πια -Τριγωνιάτες και Πλαγιώτες- να επιστρέψουν στην Πλαγιά να κάνουν δέηση στο ναό της Αγ. Τριάδας ώστε να πάρουν στη συνέχεια το δρόμο της επιστροφής για το χωριό τους οι κάτοικοι του Τρίγωνα με τα δικά τους λάβαρα και εικονίσματα. Σε όλη τη διαδρομή επικρατεί ατμόσφαιρα ευφρόσυνη και εντυπωσιακή.

Μα...το εθιμικό δε σταματά εδώ...

Στο Πλωμάρι, την ώρα του δειλινού ο Εσπερινός της Αγάπης δίνει το δικό του χρώμα στη γιορτή της Λαμπρής.
Με πίστη στην παράδοση, ο Εσπερινός της Αγάπης στην ενορία της Αγίας Παρασκευής ψάλλεται το απόγευμα. Από τα χρόνια τα παλιά, τότε που η συνοικία του Ταρσανά -όπου και βρίσκεται ο ναός- ήταν κατ΄εξοχήν των ναυτικών, οι κάτοικοι γιόρταζαν τη Δευτερανάσταση το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα. Την ύστατη ώρα της ημέρας και προτού γείρει ο ήλιος, χτυπούσε η καμπάνα, ώστε να δοθεί η ευκαιρία σε όσο το δυνατόν περισσότερους ναυτικούς-που επέστρεφαν κείνες τις μέρες στον τόπο τους- να φθάσουν σπίτι τους και να ανάψουν το κερί της γιορτής στον Εσπερινό με τους δικούς τους.
Το έθιμο τηρείται ευλαβικά και οι πιστοί γίνονται κοινωνοί της πασχαλινής αγάπης, του Χριστός Ανέστη!!

Από καρδιάς εύχομαι σε όλους σας, καλοί φίλοι κι επισκέπτες αυτού του ημερολογίου

Καλό Πάσχα!!!

κόκκινο, ζεστό, με όλες τις αχτίδες του αναστημένου φωτός να αγγίζουν την καρδιά σας.

Χρόνια Πολλά!
Χριστός Ανέστη!

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Τρίτη 14 Απριλίου 2009

"Ω γλυκύ μου έαρ"


"Λεπτομέρεια από τον Επιτάφιο του Αγίου Νικολάου"

Δεν ξέρω τι με πιάνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες αλλά χτυπάνε πολλά καμπανάκια μέσα μου. Τα καμπανάκια της υπέρτατης συγκινησιακής φόρτισης των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδας. Ειδικά δε καθώς πορευόμαστε προς τις μέρες κορύφωσης του Θείου Πάθους, Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή.

« Μέρες κατάνυξης και μυσταγωγίας που αγγίζουν τα βάθη της καρδιάς. Τα μύρα των ανθών ευωδιάζουν τον «Αχώρητον» την ώρα της άκρας ταπείνωσης.
«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα…»
Λουλούδια αρωματίζουν και χρωματίζουν στο σκόρπισμά τους τη λευκή σινδόνι την ώρα της Αποκαθήλωσης.
Κι ύστερα ο χτύπος της καμπάνας, ο πένθιμος, ο στιγμιαίος και συνταρακτικός.
Ο Υιός του Θεού θρηνείται επί του τάφου. «Πώς Σε κηδεύσω Θεέ μου!»
Ο στολισμός του Επιταφίου σε εξέλιξη, το μοιρολόγι της Παναγιάς άκουσμα λυπητερό που υγραίνει το μάτι, καθώς η καρδιά δακρύζει. Αισθήματα που συγκλονίζουν τα εσώψυχα των χριστιανών , εμπνέουν τούτες οι ώρες στην επανάληψη του χρόνου.
Ο επιτάφιος, η περιφορά, το αντάμωμα των τριών ενοριών στην κεντρική πλατεία στο Πλωμάρι το βράδυ κάθε Μεγάλης Παρασκευής, παράδοση χρόνων και χρόνων, βίωμα βαθιά χαραγμένο στην καρδιά και αξεπέραστο.
Αγία και Μεγάλη Παρασκευή!
Συνήθως γαληνεμένη μέρα, μουντή και βουρκωμένη. Ευωδιασμένη από τα αρώματα της πασχαλιάς, της μαργαρίτας, του χαμομηλιού, του ανθού, της λεμονιάς.
Το κόκκινο της παπαρούνας σε συμφωνία χρωματική με το «τίμιο αίμα», φλόγα απ΄το κερί που στέκει μόνο του αναμμένο στο ξωκλήσι, σημάδι μοναχικής προσευχής, υπόκλισης στο Θείο δράμα.
Το δάκρυ της Παναγιάς κυλά για να ανακουφίσει τα εσώψυχα κάθε βασανισμένης ψυχής.
Κυλά και γίνεται χτύπος χαρμόσυνος, ελπίδα αναστάσιμη»

" Η άκρα ταπείνωση"

Αυτά έγραφα τέτοιες μέρες ένα χρόνο πριν σε δημοσίευμά μου στην τοπική εφημερίδα «Δημοκράτης».
Δεν ξεθωριάζουν στο πέρασμα του χρόνου γιατί είναι κομμάτι του νου και της ψυχής μου.

Είναι ο Άγιος Νικόλαος με τη χορωδία του, η ανάγνωση του "Σήμερον κρεμάται" μπροστά στον Εσταυρωμένο από τα εφηβικά μου χρόνια κάθε Μεγάλη Παρασκευή πρωί, τα παιδιά με τα πανεράκια στα χέρια γεμάτα λουλούδια κατά την ώρα της Αποκαθήλωσης, είναι η μνήμη της λατρεμένης μου γιαγιάς Μαριάνθης ναρχεται με τα χέρια γεμάτα λουλούδια φρεσκοκομμένα , ολόδροσα από τους μπαξέδες . Λουλούδια για να τα βάλουμε σε πανεράκια, να τα κρατήσουμε στα χέρια και να συνοδεύσουμε την περιφορά στον Άγιο Νικόλαο με την αδερφή μου Δέσποινα την ώρα της Αποκαθήλωσης, των "Οτε" σαν ήμασταν μικρά παιδιά ,τα εγκώμια, είναι το αγκάλιασμα από τη ζεστασιά της καρδιάς αγαπημένων προσώπων, είναι οι θύμησες λατρεμένων παντοτινά απόντων.
Όπου και να είμαι , όπου και να βρίσκομαι τούτες τις μέρες ,με ακολουθούν. Είναι ο κόσμος μου , η δροσιά της θαλασσινής αύρας ανάκατη με το άρωμα της πασχαλιάς και των ανθών που ευωδιάζουν τέτοιο καιρό στο Πλωμάρι και φέρνουν το πετάρισμα και την ανατριχίλα στην καρδιά ακόμα και σαν θύμηση μόνο.
Εδώ, ευχαριστώ τον παιδικό φίλο και συμμαθητή μου, Γιάννη Μαλλή, που απλόχερα παραχώρησε τις φωτογραφίες από τους Επιτάφιους στο Πλωμάρι, από το αρχείο του.

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

Σάββατο 11 Απριλίου 2009

"Της συκής το έγκλημα"




Ανάγκη ψυχής που γίνεται συνήθεια πια στο χρόνο, είναι να επενδύω την πνευματικότητα των ημερών τούτων με ακούσματα βυζαντινών ύμνων. Πολλοί οι δίσκοι με διάφορους ερμηνευτές, γνωστούς και μη , υμνολογούν το Θείο Πάθος και ρίχνουν το λιθαράκι τους στην πορεία για μια πνευματική και ψυχική ανάταση.


Ένα από τα ξεχωριστά σε ποιότητα και απόδοση μελωδήματα για τα οποία θέλω να κάνω λόγο είναι ο πρόσφατος ψηφιακός δίσκος του μαϊστορα Γιώργου Μπιλάλη, «Της συκής το έγκλημα».


Ακούγεται παράξενος ο τίτλος , μα είναι δανεισμένος από ύμνο της Μεγάλης Δευτέρας. Είναι το αποτέλεσμα δεκαετούς προσπάθειας για τη διάσωση της ψαλτικής τέχνης στην Αμερική.


«Παρόλη την διαστροφή της διοικούσης Ελληνοαμερικανικής εκκλησίας σχετικά με τον χαρακτήρα της ψαλτικής κατά τον ενιαύσιο λειτουργικό κύκλο, παρουσιάζουμε στον δίσκο αυτό μια προσπάθεια διασώσεως της Πολίτικης ψαλτικής μέσα από την αγγλική γλώσσα.» σημείωνει στην εισαγωγική παρουσίαση ο υπεύθυνος του cd δομέστικος Γ. Μπιλάλης.


Οι Ύμνοι από την Κυριακή των Βαϊων, το Απόδειπνο και τον Όρθρο της Μεγάλης Δευτέρας σε ελληνική και αγγλική απόδοση είναι ηχογραφημένοι στον Ελληνορθόδοξο Ναό Ευαγγελισμού στην Ατλάντα από το ψαλτικό σύνολο Romeiko που ιδρύθηκε στη Φιλαδέλφεια το 1993 με επιδίωξη να διατηρήσει και να διαδώσει την ελληνική ψαλτική τέχνη τόσο στην ελληνική ομογένεια όσο και στην αμερικανική επικράτεια.
«Της συκής το έγκλημα», «Ιδού ο Νυμφίος», «Τα Πάθη τα σεπτά», «Τον νυμφώνα σου», «The first fruits», «Praise Him», «The serpent found», «Απόστιχα Αίνων» αποτελούν μέρος των περιεχομένων του δίσκου.


Ο ίδιος δίσκος κυκλοφορεί με τίτλο «He Cometh at Midnigth» μαζί με πολυτελές βιβλίο στα Αγγλικά .

Το συνολικό έργο του Romeiko Ensemble προβάλλεται από το www.kouphisma.net

Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου