Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΧΤΙΣΤΕ


«Βιβλίον Πιστοποιητικών Σπουδής»
Μαθητολόγιον
έγραφε πάνω-πάνω η κιτρινισμένη στο πέρασμα του χρόνου κόλλα χαρτί.
Δίπλα στο «όνομα και επώνυμο μαθητού» στη στήλη «Πατρίς» έγραφε από κάτω:
Μ. Ασία, Σμύρνη, Αδρ/πολις, Κάραγατς, Αϊδήνιον, Κων/πολις, Π. Φώκιες, Τσεσμές ως επί τω πλείστον και πολύ λιγότερο έγραφε Κοζάνη, Θεσσαλονίκη και γενικά χωριά ή πόλεις της Μακεδονίας.
Θα νόμιζε κανείς πως πρόκειται για Σχολείο των αλησμόνητων πατρίδων.
Κι όμως…

Στην κατάληξη των ονομάτων διαβάζουμε:
«Κλείεται σήμερον την 21ην Ιουνίου 1929» με την υπογραφή του Διευθυντή και τη σφραγίδα του Σχολείου «Ελληνική Δημοκρατία, Δημοτικόν Σχολείον Επταλόφου».
Ο λόγος λοιπόν εκλεκτοί αναγνώστες, για το 2ο Δημοτικό Σχολείο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης που ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1928 ως 43ο Δημοτικό Σχολείο Θεσ/κης, μετονομάστηκε σε Επταλόφου μετέπειτα για να γίνει τα επόμενα χρόνια 2ο Δημοτικό Αμπελοκήπων.
Το Σχολείο στο οποίο έχω την τιμή να διδάσκω τούτη τη σχολική χρονιά που μόλις φτάνει στο τέλος της.

Και…δίπλα στα ονόματα και την ηλικία των μαθητών η στήλη με το «Επάγγελμα Πατρός»:
εργάτης, λεμβούχος, καρφοποιός, καπνεργάτης, πλινθοποιός, αγγειοπλάστης, έμπορος, αχθοφόρος αλλά και ορφανός…
Μαρτυρίες αδιάψευστες που μεταφέρουν αύρα ανθρώπων μιας κοινωνίας πονεμένων, διωγμένων που έψαχνε τόπο να πατήσει κείνα τα χρόνια. Στοιχεία κοινωνικών δομών και ανακατατάξεων με παιδιά ηλικίας που ξεκινά από τα οκτώ χρόνια και φτάνει μέχρι τα δεκατέσσερα, έρχονται από χώματα αγιασμένα και ποθούν να φωτίσουν πρώτα τα μάτια του νου , να μαζέψουν τα συντρίμμια της ψυχής τους μέσα από τον ξεριζωμό, την ορφάνια, την προσφυγιά. Ζητούν στοργή ,γη και ύδωρ. 
Ένιωσα εντονότερο το χτύπο της καρδιάς μου, αισθάνθηκα τα χέρια μου να ιδρώνουν και τα μάτια μου να βουρκώνουν σαν έπιασα στα χέρια μου αυτά τα τεφτέρια, τα μαθητολόγια, σαν διάβασα τη συλλυπητήρια επιστολή που έστειλαν λίγα χρόνια μετά από κείνο το Σχολείο ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων με τους μαθητές στην Έλενα Βενιζέλου εκφράζοντάς της τα αισθήματα πόνου για το χαμό του Εθνάρχη Βενιζέλου, συνοδευμένα από λόγια ευγνωμοσύνης. 
Κι όλα αυτά με την ευκαιρία των εγκαινίων του υπερσύγχρονου σχολικού συγκροτήματος που εγκαινιάστηκε τη Δευτέρα 18 του Μάη στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης για να στεγάσει το 2ο και το 12ο Δημοτικό αλλά και το 7ο Νηπιαγωγείο της περιοχής.
Περίσσεψε η χαρά και η συγκίνηση για μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικούς αφού είδαν να ευλογείται από το Μητροπολίτη και να πραγματώνεται ένα όνειρο δεκαετιών. Μεγάλος ο αγώνας που έφερε το εξαιρετικό αποτέλεσμα για μια εκπαίδευση πια σε χώρους έτσι όπως απαιτούν οι σύγχρονες διδακτικές και παιδαγωγικές ανάγκες.

Περισσότερα για την αναγκαιότητα αξιοπρεπών διδακτηρίων δε θα πω, αλλά θα αφήσω να μιλήσουν τα λόγια του Πατροκοσμά του Αιτωλού στα χρόνια της τουρκοκρατίας, όταν τα σχολεία ήταν λιγοστά και μόνο στις μεγάλες πόλεις και στα κεφαλοχώρια υπήρχαν δάσκαλοι για να διδάξουν.

«Έχετε σχολείον εδώ εις την χώρα σας να διαβάζουν τα παιδιά;

-Δεν έχουμε, άγιε του θεού.

-Να μαζευτείτε όλοι σας να κάνετε ένα σχολείον καλόν…

Καλύτερον, αδελφέ μου, να έχεις ένα ελληνικόν σχολείον εις την χώρα σου, παρά να έχεις βρύσες και ποτάμια. Διότι οι βρύσες ποτίζουν το σώμα, τα σχολεία όμως ποτίζουν την ψυχή. Και ωσάν μάθεις το παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται
άνθρωπος.»


Τούτη η ανάρτηση μπορεί και να μη γινόταν αν δεν τη διευκόλυνε με την πρόθυμη και απλόχερη παραχώρηση αρχειακού υλικού ο Διευθυντής του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αμπελοκήπων κ. Σταύρος Λαμπής  τον οποίο θερμά ευχαριστώ.
Μαριάνθη Βάμβουρα-Γιάνναρου

13 σχόλια:

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη,
Όλοι μας έχουμε αναμνήσεις των σχολείων, είναι τα πρώτα βήματα έξω απ’ την φωλιά.
Εσείς κατά κάποιο τρόπο δείχνεται με το μαθητολόγιο το από πού προερχόταν οι μαθητές σχεδόν όλοι από την αντίπερα όχθη. Η τύχη του Ελληνισμού.
Το σχολείο μου ήταν ακριβώς δίπλα από το σπίτι μου, ένα παλαιό σπίτι, όχι δεν είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα ούτε θέρμανση, μόνο μια πλάκα κι ένα κοντύλι, το αναγνωστικό πρώτης δημοτικού «Το Αλφαβητάρι» της δεύτερης «Κρινολούλουδα» από την Τρίτη και μετά για όλες τις τάξεις ένα χονδρό βιβλίο με τίτλο ¨Άπασα Ύλη, εκτός βεβαίως του αναγνωστικού.
Στυλό δεν υπήρχαν αλλά υγρό μελάνι, όπου μουτζούρωνε όλα τα φύλλα.
Ήταν μόνο η αρχή, η δασκάλα έκανε μάθημα σε Πρώτη και Δευτέρα, ο δε δάσκαλος σε άλλο δωμάτιο Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Έκτη. Μετά ήρθε ο πόλεμος, ε! τότε έγιναν όλα χειρότερα, δεν υπήρχε ούτε χαρτί, ούτε τετράδιο, ούτε μολύβια ή βιβλία. "Ηταν η δύσκολη τύχη του Ελληνισμού".
Χαιρετισμούς,
Γαβριήλ

Αστοριανή είπε...

Μαριάνθη αγαπημένη!
Είδα την ανακοίνωση της Ανάρτησής σου νωρίς, πριν παμε στο γιατρό του Δημήτρη για "τσεκ-απ"... μα δεν την είχες ακόμη βάλει.!
Τώρα που γύρισα, όχι μόνον ανατρίχιασα αλλά τι θησαυρός αρχείων είναι αυτός!

Πάντως, δεν ξέρω ποιο θα διαβάσεις πρώτα, μα έχω νέα αααααααααααααααα!
Ερχομαι Θασσαλονίκη!!!!!!!!!!!
Φεύγω την Πέμτη για Αθήνα (φυσικά με τον Δημήτρη) και σε λίγο θα επικοινωνήσω και με τον Στράτο!
Τα άλλα, πήγαινε στην αλληλογραφία σου, να ενημερωθείς περισσότερο.
Σε (σας) φιλώ με αγάπη,
Υιώτα,
ΝΥ

Μηθυμναίος είπε...

Θησαυρός, Μαριάνθη, όλο τούτο το «αρχειακό υλικό» που μας παρουσιάζεις σήμερα! Καταπληκτικό! Διαβάζω και ξαναδιαβάζω και… συγκινούμαι για τόσα πολλά…
Για εκείνα τα χρόνια, γι’ αυτή τη γλώσσα, γι’ αυτούς τους ανθρώπους, γι’ αυτά τα επαγγέλματα, γι’ αυτό το ήθος, γι’ αυτούς τους δασκάλους (που δίδασκαν), γι’ αυτά τα χρόνια… που έχουν χαθεί πλέον… Πολλά έχουν χαθεί, απ’ όλα αυτά, Μαριάνθη μου. Και είναι κρίμα.

Ναι, Μαριάνθη, τα σχολεία ποτίζουν τη ψυχή. Από εσάς, τους καλούς εκπαιδευτικούς, περιμένουμε να συνεχίζουν με τον κατάλληλο τρόπο ώστε να συνεχίσει αυτή η χάρη και ο σκοπός των σχολείων!

Μαριάνθη είπε...

Κύριε Γαβριήλ είναι αλήθεια πως η όποια αναφορά σε διδακτήρια ξεσηκώνει αισθήματα συγκίνησης στον καθένα.
Σας μεταφέρω ένα ελάχιστο δείγμα πληροφοριών του καταγραφέα της ιστορίας του Σχολείου αυτού κ. Κούρτη[… «Το οίκημα που χρησιμοποιείτο ως Σχολείο ήτο επί της οδού Πηλίου…» … «αποτελείτο από 3 αίθουσες διδασκαλίας και γραφείον, επί 16 βάσεων τσιμέντου 0,30 εκατοστών ύψους, αμιαντόπλακες, ξύλινο πάτωμα και οροφή ξυλίνη με πισσόχαρτο. Τελείως ακατάλληλο και με μεγάλη κυκλοφορία ποντικών επί καθημερινής βάσεως…» ήταν παράγκα στο πρωτοξεκίνημά του κ. Γαβριήλ και το σημερινό που εγκαινιάσαμε τη Δευτέρα καλύπτει 1800τ.μ μόνο το κτίριο χωρίς το γυμναστήριο και χωρίς τον αύλειο χώρο που είναι τεράστιος.
Μπαίνουμε μέσα και μπερδεύουμε τον προσανατολισμό μας.
Σίγουρα είναι μια θετική εξέλιξη μια ελπιδοφόρα κατάσταση.
Το αξίζουν οι μαθητές και το δικαιούνται.
Πολλά όμως πρέπει να φτιάξουν στο χώρο της Εκπαίδευσης στην Ελλάδα του 2009 ακόμα....Τα θετικά όμως είναι αδικία να μην τα επισημαίνουμε.
Τους χαιρετισμούς μου

Μαριάνθη είπε...

Έτσι όπως τα λες Γιώτα
σκέτο ρίγος η όποια αναφορά.
Φαντάσου και εμένα που ταξίδεψα πίσω στο χρόνο έχοντας εικόνα όλου του αρχείου...
Συγκίνηση μεγάλη ένιωσα που με έκανε να παραμερίσω κάθε υποχρέωση ώστε άμεσα να κάνω την ανάρτηση και να μοιραστώ αυτόν τον πλούτο που βρήκα μπροστά μου έστω και ως ελάχιστο δείγμα.
Όσο για τον ερχομό σας με τον Δημήτρη στη Θεσσαλονίκη έχω να πω από δω, ευλογημένη ναναι η ώρα της συνάντησής μας. Τα υπόλοιπα τα είπαμε ιδιαιτέρως και έτσι δεν επαναλαμβάνω.
Φιλιά.

Μαριάνθη είπε...

Ό,τι και να πω Στράτο θα είναι υποδιέστερο των όσων αναφέρεις στο σχόλιό σου.
Σε άγγιξε και σένα έτσι όπως έπρεπε να σε αγγίξει και σου ενέπνευσε τα επιδιωκόμενα.
Πράγματι θησαυρός όπως λες γιαυτό και ας τον κρατήσουμε στα μάτια μας στο νου και την ψυχή μας ως μια παντοτινή ομορφιά.
Νασαι καλά.
Χαιρετισμούς και εκτίμηση.

Αστοριανή είπε...

1.ο2
μετά τα μεσάνυχτα!
Μαριάνθη μου, είδες τις ιριδές μου;
πως σου φάνηκαν;

..τούτη την ώρα, ξενυχτώ... πλάι μου ο Δημήτρης απολαμβάνει την μουσική σου, και μου λέει: Τέλειωνε, γιατί αν αρχίσω να χορεύω... θα ξαγρυπνήσω!!!!
Φιλάκια, Υιώτα,
ΝΥ

Κούκος είπε...

Εξαιρετικό υλικό, σκέτος θησαυρός που λέει και ο Στράτος!

Καλώς σε βρίσκω πατριωτάκι!!

Μαριάνθη είπε...

"ο Δημήτρης απολαμβάνει την μουσική σου, και μου λέει: Τέλειωνε, γιατί αν αρχίσω να χορεύω... θα ξαγρυπνήσω!!!!"
Αν μπορούσες να δεις το πλατύ μου χαμόγελο Γιώτα θα καταλάβαινες!!
Τέτοια να ακούω περί χορού να αναγαλλιάζει η ψυχή μου.
Είναι δυνατόν με τέτοιες πενιές να μη θες να ρίξεις μια δυο γυροβολιές;
Εγώ να δεις, που απορεί κι ο άντρας μου πως ρίχνω τις στροφές μου δίχως ναχω πιει ούτε ποτηράκι...
Φιλιά
Χαιρετισμούς.

Μαριάνθη είπε...

Η επίσκεψη και τα καλά σου λόγια μου δίνουν μεγάλη χαρά (Κούκος)να σαι καλά, καλώς ήρθες.
Σε ευχαριστώ.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΙΣΚΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΕΔΩ.ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ.ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΜΕ ΗΘΟΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ.

Μαριάνθη είπε...

Σε ευχαριστώ Skroutzako για τη γενναιοδωρία του λόγου σου και την επίσκεψή σου που με τιμά πολύ.
Να σαι και συ καλά επίσης.

disa είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.