Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2009

Του Σταυρού στην Αγιάσο...

Ξημερώνει του Σταυρού και φέτος. Μεγάλη μέρα, αυστηρή νηστεία για τους Χριστιανούς.
Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Σταθμός στο χρόνο και ευλογημένη αφετηρία για όσους δουλεύουν τη γη, μα και για τους ναυτικούς αφού τα χρόνια τα παλιά έδεναν τα ιστιοφόρα τους και σταματούσαν τα μακρινά ταξίδια. «Του Σταυρού, σταύρωνε και δένε».
Στα μισά του Σεπτέμβρη όλα αυτά, τώρα που γαληνεύει η κάψα του καλοκαιριού, για να βγάλει η γη το μεδούλι των καρπών της με τ’ άρωμα του σταφυλιού και τη μεθυστική γλύκα του μούστου. 

Τέτοια μέρα, άμα τύχει και τα βήματά σου σε οδηγήσουν στην Αγιάσο, μεθάς από τις μυρωδιές και τα πορτοκαλοκίτρινα της φύσης. Νιώθεις όλα τα αρώματα να σ’ αγγίζουν, καθώς σε δροσίζει το φθινοπωρινό αέρι. Η μέρα του Σταυρού στην Αγιάσο, χρόνια τώρα, έχει κάτι το ιδιαίτερο. 
Οι παιδικές μου θύμησες με πάνε πίσω σε κάποια βροχερά πρωινά που ξεκινούσαμε αχάραγα ακόμη από την κεντρική πλατεία στο Πλωμάρι πλήθος πιστών με ναυλωμένα ,ειδικά για τη μέρα αυτή, λεωφορεία. Με υπομονή αλλά και με λαχτάρα στεκόμασταν στη σειρά, μέχρι να ακούσουμε το όνομά μας, για να επιβιβαστούμε. 

Όταν φτάναμε, οι πρώτες αχτίδες που φώτιζαν στο λυκαυγές, καθώς ανηφορίζαμε για την Παναγιά, έφταναν να μας αποζημιώσουν. Με δέος η ματιά έπεφτε στο μεγάλο Σταυρό που ορθωνόταν στο κέντρο του ναού, περιτριγυρισμένο απ’ τους βασιλικούς. Το λουλούδι του Σταυρού με το παντοτινό άρωμα. «Βασιλικός κι αν μαραθεί τη μυρωδιά την έχει…».

Το εξωτερικό του ναού της Παναγίας στην Αγιάσο που ορθώνεται από το 1815. Πανελλήνιο προσκύνημα.

Κι ύστερα με ένα κλωνάρι βασιλικού στο χέρι κατηφορίζαμε για τ’ Αγίασμα. Την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής. Άλλο μεγαλείο! Εκεί όσοι βρισκόμασταν στρώναμε και την υφαντή μεσάλα με τα καλούδια της νηστείας. Με δέος αφήναμε να πέσει στις χούφτες μας αγιάσμα, δροσιζόμασταν από το γάργαρο νερό και γευόμασταν τους καρπούς του βλογημένου τόπου. Γνήσιες γεύσεις, ελληνικές, αυθεντικές. Τα πρώτα φρέσκα καρύδια, τα υπέροχα ξινόμηλα της εκλεκτής, μοναδικής και καθ΄όλα υγιεινής αγιασώτικης ποικιλίας, βανίλιες, αχλάδια, τα καλά του Θεού.

Μικροπωλητής με τα αγαθά της αγιασώτικης γης. Κάστανα, μήλα, ρίγανη, αρωματικά βότανα.

Σαν είχαμε την τύχη να μας περισσέψει λίγος χρόνος περπατούσαμε στα πλακόστρωτα σοκάκια, για να απολαύσουμε από την αυλή της Αγίας Παρασκευής, το χωριό μπροστά με τις κεραμοσκεπές αντάμα με τα δέντρα.

Η παραδοσιακή Αγιάσος περιτριγυρισμένη στην πορτοκαλοκίτρινη ομορφιά του Φθινόπωρου.

Καθώς κατηφορίζαμε το πλακόστρωτο, παιχνίδιζαν στα μάτια οι σταγόνες της βροχής πάνω στις φυλλωσιές σε όλους τους τόνους του πράσινου με τη μυρουδιά της βρεγμένης πρασινάδας να χαϊδεύει τη μύτη μας. Παίρναμε πια το δρόμο της επιστροφής χορτάτοι από φύση, ευωδιά και γεύση των καρπών της γης, ευλογία Θεού στην Αγιάσο!

                   Τα πήλινα! Ξεχωριστή αγιασώτικη τέχνη!   

Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε.
Σίγουρα πάντως μια γλυκιά νοσταλγία με ξαναπήγε με τις θύμησες στην πλακόστρωτη μοσχοβολιστή Αγιάσο, στην πόρτα της Παναγίας μπροστά, για να υποκλιθώ με το νου.


Φαίνεται πως όσα χρόνια κι αν περάσουν τα αισθήματά μου για αυτή την ημέρα μένουν αναλλοίωτα και με κάνουν να έχω ψηλά τη μέρα του Σταυρού μέσα μου. Γιαυτό και διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας αισθήματα, θύμησες και σκέψεις από παλιότερο δημοσίευμά μου στο ΕΜΠΡΟΣ για τη μέρα του Σταυρού στην Αγιάσο... 

Μαριάνθη

9 σχόλια:

Dennis Kontarinis είπε...

Μιά ακόμη υπέροχη ανάρτηση καλή μου Μαριάνθη.
Σίγουρα είναι μεγάλη η γιορτή του Τίμιου Σταυρού.
Γιά μένα πιό πολύ διότι αυτή τη μέρα το 1943, παιδάκι τότε, έζησα την τραγωδία της Κέρκυρας να καίγεται όλη από τις εμπρηστικές βόμβες των Γερμανών.
Σκληρή εμπειρία και πικρές αναμνήσεις.
Νάσαι καλά καλή μου φίλη.
Την αγάπη μου σε σένα, τον Νίκο και τα μικρά αγγελούδια σου.
Ντένης

Μαριάνθη είπε...

"Σκληρή εμπειρία και πικρές αναμνήσεις."
Αυτό τα λέει όλα.Σημαδιακή μέρα λοιπόν η του Τιμίου Σταυρού για τον καθένα κ. Κονταρίνη.
Ας παίρνουμε δύναμη από τη Χάρη του για να πορευόμαστε και να ξεπερνάμε κάθε δυσάρεστη κατάσταση.
Σας στέλνουμε την αγάπη μας από τη βροχερή Θεσσαλονίκη.
Το φθινοπωράκι μάς φλερτάρει επίμονα.

Αστοριανή είπε...

...μιαμιση ώρα μετά τα μεσάνυχτα... σε καλημερίζω, φίλη αγαπημένη.
Πόσα έμαθα και είδα με την ανάρτησή σου! Χρόνια Πολλά, λοιπόν στις Σταυρούλες και τους Σταύρους που μας... διαβάζουν και σε κείνους που δεν...
Γρήγορα θα τα ξαναπούμε,
Χαιρετισμούς σε όλους σας, από μια λαμπερή Νέα Υόρκη,
Υιώτα
(του ήλιου, σίγουρα!!!)

dyosmaraki είπε...

Πόσο όμορφο είναι να μαθαίνεις για τις εμπειρίες του άλλου μέσα από τη δική του ματιά.
Ταξίδεψα μέσα από τη δική σου ματιά, τη πολύχρωμη και νοσταλγική αφήγησή σου μα και τις φωτογραφίες και τις μουσικές σου.

Μαριάνθη είπε...

Οι χαιρετισμοί σου Γιώτα μας φαίνεται πως ήρθαν από καρδιάς από τη Νέα Υόρκη γιαυτό και μας έφεραν τον ήλιο, μια ηλιόλουστη λαμπρή μέρα σε αντίθεση με τη βροχερή χτεσινή.
Φιλιά πολλά με την αγάπη μας πάντα και χαιρετισμούς.

Μαριάνθη είπε...

Με ευχαριστεί που σε ταξίδεψε η ανάρτησή μου Δυοσμαράκι για τη μέρα του Σταυρού.Και θέλω να σου πω σχετικά με την απάντησή σου στη δική σου ανάρτηση πως ναι, και στον τόπο μου φτιάνουν το πρώτο προζύμι για τα πρόσφορα με τον αγιασμό της ημέρας.
Εδώ όμως στη Θεσσαλονίκη, αγιασμό δεν κάνουν τη μέρα του Σταυρού.(Τουλάχιστον στις εκκλησιές που έτυχε να πάω τέτοια μέρα)
Σε χαιρετώ.

pylaros είπε...

Αγαπητή μου Μαριάνθη,
Οι αναμνήσεις είναι αυτές που δένουν την ψυχή μας στο παιδικό άρμα, αυτό που ακολουθεί τον κύκλο του ήλιου και όποτα ξαναβρεθούμε στον ίδιο αστερισμό, μας ξανανιώνουν γινόμαστε παιδιά.
Είναι ένα από τα μεγαλεία της ανθρώπινης παρουσίας πάνω στη γη, της ανθρώπινης ψυχής.
Πολους χαιρετισμούς σε όλη την οικογένεια

Γαβριήλ

Μαριάνθη είπε...

Διαβάζοντας τα όσα γράφεις κ. Γαβριήλ σκέφτομαι πως αγγίζεις και τοποθετήσε στο θέμα πολύ εύστοχα, με τον καλύτερο τρόπο.Συμφωνώ απολύτως με όσα λες και θέλω να συμπληρώσω πως τα παιδικά βιώματα είναι τα πιο γερά σχοινιά που τα κρατάμε για να αγαντάρουμε στον αγώνα της ζωής.
Πολλούς χαιρετισμούς

eleni είπε...

Όμορφες αναμνήσεις γεμάτες από χρώματα φθινοπωρινά,ευωδιές της πατρίδας σου και έθιμα που μαζί τους μεγάλωσες και σ΄ακολουθούν στη ζωή σου!
Θαυμάσια ανάρτηση,Μαριάνθη μου!
Φιλιά!